Dzień, w którym była teściowa przyszła odebrać choćby kołyskę mojej córki.
Śniło mi się, iż kiedy powiedziałam byłej teściowej o rozstaniu z jej synem, jej twarz nie drgnęła choćby na sekundę. Takim miękkim, a jednak tnącym głosem, który tylko polskie teściowe potrafią pielęgnować latami, powiedziała:
To jutro przyjdziemy po rzeczy mojego syna.
I przyszła jak zapowiedziała, pełna chłodnej pewności. Były zjawił się z bratem i jakimś kolegą, wchodząc do mieszkania jak oddział do rozbiórki rzeczywistości. Stałam z córką w ramionach i patrzyłam, jak wynoszą z domu wszystko, jakby rabowali kantor w środku nocy.
Proszę, zostaw mi telewizor wyszeptałam, czując palce córki zaciśnięte na mojej szyi. Dla dziecka… lubi patrzeć na kolory i dźwięki…
Spojrzał na mnie jakbym chciała serce wykraść.
To MÓJ telewizor odparł i z aktorskim namaszczeniem zaczął wyciągać kable z gniazdka.
Zabrali WSZYSTKO. Łóżko, stół, krzesła, choćby lustro w łazience, które i tak już się odklejało od ściany. Została ze mną tylko kołyska mojej córki, jeden rozchwiany stołek i ja próbująca nie uronić łzy, żeby nie popękać na oczach dziecka.
A potem zrobiło się jeszcze dziwniej: kiedy samochód czekał już pod domem pełen po brzegi wszedł do pustego pokoju i zobaczył mnie stojącą pośrodku, jak rozbitek na obcym lądzie.
Powiedz mi, żebym nie odchodził wyszeptał nagle, patrząc oczami jak zbity pies.
Popatrzyłam w pustą przestrzeń, wzięłam głęboki oddech i z godnością, która została mi w samych kościach, rzuciłam:
Nie.
Odszedł ze wszystkim. A adekwatnie, prawie ze wszystkim. Zostawił zestaw krzeseł i stary piecyk gazowy, który kupiliśmy razem. Serce rosło od tej hojności.
Tej nocy płakałam do gołych ścian. Ale byłam też DUMNA wolałabym umrzeć, niż prosić go o zostawienie choćby jednej łyżeczki na pamiątkę.
Rok później…
Zadzwonił dzwonek. To ona. Była teściowa przyszła odwiedzić wnuczkę (jasne… a ja jestem nową Królową Balu w Warszawie). Otworzyłam drzwi z uśmiechem godnym własnego serialu.
Proszę bardzo, pani Zofio powiedziałam z wdziękiem i odsunęłam się.
I O, TO BYŁA MINA!
Mieszkanie tętniło życiem. Nowe kanapy (pożyczone od rodziny, ale ona o tym nie wiedziała), cały komplet do jadalni, szafka pod telewizor, OGROMNY TELEWIZOR, na którym córka oglądała polskie bajki jak zaczarowana, firanki, dywan, choćby obrazki na ścianach.
Widzę, że… się urządziłaś jęknęła, otwierając szeroko usta.
Tak, pani Zofio odpowiedziałam, nalewając jej herbatę do MOJEGO nowego serwisu.
Rok wystarczy, by dużo zbudować, kiedy nie trzeba znosić pijanych powrotów z imienin.
Zakrztusiła się herbatą. MOJA WYGRANA.
Bo okazało się, iż przez ten czas, kiedy znosiłam jej syna i jego alkoholowe popisy po rodzinnych spotkaniach, sama, z dzieckiem na rękach, potrafiłam napełnić ten dom miłością, pracą i meblami, których nikt już nigdy mi nie odbierze.
Córka bawiła się szczęśliwie na dywanie nowymi zabawkami. A była teściowa oglądała wszystko dookoła, jakby właśnie zajrzała za zasłonę innej rzeczywistości. Ja popijałam herbatę i myślałam:
Dzięki, iż zabraliście mi wszystko daliście mi najlepszy powód, by udowodnić, z czego jestem zrobiona.
A teraz powiedz czy miałeś kiedyś tę chwilę onirycznej satysfakcji, gdy ktoś, kto cię nie doceniał, widzi, iż nie tylko przetrwałeś… ale ROZKWITŁEŚ?
