Lusia była otyła. Miała trzydzieści lat i ważyła 120 kg. Prawdopodobnie cierpiała na jakąś chorobę, zaburzenia metabolizmu lub coś w tym stylu. Lusia mieszkała w zapomnianym, małym miasteczku, a wyjazd do specjalistów był daleki i kosztowny.

Jagoda Kowalska była pulchna. Miała trzydzieści lat i ważyła ponad sto dwadzieścia kilogramów. Pewnie coś w jej organizmie nie grało może zaburzenia metaboliczne, a może inna choroba. Jagoda mieszkała w małej, zapomnianej przez Boga wiosce na kresie, gdzie jedzie się do specjalistów w Krakowie to daleko i drogo.

Tam, w tym zakątku, który wygląda jak ostatni pyłek na mapie, czas płynie nie według zegara, a według pór roku. Zamarza w surowe zimy, topi się w szeleszczących wiosennych kałużach, leniwie drzemie latem i szaro płacze jesienią. W tym powolnym, lepkim nurcie tonęła życie Jagody, którą wszyscy po prostu nazywali Jagoda.

Jej trzydziestoletnia egzystencja zdawała się utknąć w błocie własnego ciała. Ta waga to nie tylko liczba, to prawdziwa twierdza zbudowana między nią a światem twierdza z mięśni, zmęczenia i cichej desperacji. Jagoda podejrzewała, iż źródło problemu tkwi w środku, w jakimś zepsuciu, chorobie, zaburzeniu metabolizmu, ale wyjazd do specjalisty byłby nie do pomyślenia zbyt odległy, wstydliwie drogi i, jakby tego było mało, wydawał się bez sensu.

Pracowała jako opiekunka w miejskim przedszkolu Dzwoneczek. Dni wypełniał zapach dziecięcej mąki, gotowanej kaszy i stale mokrych podłóg. Jej duże, niesamowicie czułe dłonie potrafiły jednocześnie pocieszyć płaczące dziecko, starannie pościelić dziesięć łóżek i wytrzeć małe kałużki, nie wywołując w maluchu poczucia winy. Dzieci ją uwielbiały, przyciągała ich miękkość i spokojna łagodność. Ale ten cichy zachwyt w oczach trzyletnich dzieci był ledwie zapłatą za samotność, która czekała ją za drzwiami przedszkola.

Jagoda zamieszkała w starym, ośmiomieszkaniowym bloku z czasów PRLu. Budynek miał swój własny zapach kadzidła, skrzypiące belki nocą i bał się silnego wiatru. Dwa lata temu matka, cicha, wyczerpana kobieta, odeszła na zawsze, zakopując wszystkie marzenia w murach tej samej chruścikowej kamienicy. Ojca nie pamiętała zniknął dawno przedtem, zostawiając po sobie jedynie kurz, pustkę i starą fotografię.

Codzienne życie było surowe. Zimna woda tryskająca z rdzy z kranu, jedyne toalety poza domem, przypominające lodowcowe jaskinie zimą, i duszące upały latem w pokojach. Największym tyranem była piec. Zimą pożerał dwie pełne przyczepy drewna, wysysając z jej skromnego wynagrodzenia ostatnie krople. Wieczorami Jagoda wpatrywała się w płomień za żeliwnymi drzwiami i miała wrażenie, iż piec pochłania nie tylko kłody, ale i jej lata, siły, przyszłość, zamieniając wszystko w zimny popiół.

Pewnego wieczoru, gdy zgasłe zmierzchy wypełniły pokój szarą melancholią, wydarzyło się coś niespodziewanego. Nie głośne i nie patetyczne, a ciche, jak stąpanie w kapciach sąsiadki Nadziei, która nagle zapukała do drzwi.

Nadzieja Szewczyk, sprzątaczka w lokalnym szpitalu, kobieta z twarzą wyrytą w zmarszczkach troski, trzymała w ręku dwie chrupiące banknoty.

Jagodo, proszę, po ludzku. Dwie tysiące złotych. Nie płacz, proszę wymamrotała, wkładając pieniądze w dłoń Jagody.

Jagoda spojrzała zdziwiona na gotówkę, którą mentalnie już dwa lata temu uznała za stracone.

Nie ma sprawy, Nadziu, nie musiałaś się tak martwić odpowiedziała.

Musiałam! przerwała sąsiadka, podnosząc głos. Teraz mam pieniądze! Posłuchaj…

Z obniżonym głosem, jakby wyjawiała tajemnicę państwową, Nadzieja zaczęła opowiadać niesamowitą historię. O tym, jak do ich wioski przyjechali Tadżycy. Jeden z nich, podchodząc do niej, kiedy zamiatała ulicę, zaproponował dziwny i przerażający zarobek piętnaście tysięcy złotych.

Potrzebują obywatelstwa, od razu. Jeżdżą po naszych dziurawych drogach, szukają żon na fikcyjne małżeństwa. Wczoraj mnie wypisali. Nie wiem, jak to załatwiają w Urzędzie Stanu Cywilnego, pewnie wprawiają jakieś pieniądze, ale szybko. Mój chłopak, Rafi, teraz u mnie siedzi, na chwilę, jak zapadnie odejdzie. Moja córka, Świetlana, też się zgodziła. Potrzebuje nowego płaszcza, bo zima już blisko. A ty? Patrz, jaka to szansa. Potrzebujesz pieniędzy? Potrzebujesz? A kto cię poślubi?

Ostatnie zdanie brzmiało nie złośliwie, a gorzką, domową szczerością. Jagoda poczuła, jak znany ból znów przebija w serce, i pomyślała przez sekundę. Sąsiadka miała rację prawdziwego małżeństwa nie widziała w najbliższym czasie. Mężczyzn nie było, i nie mogło ich być. Jej świat ograniczały mury przedszkola, sklep i ten pokój z pożerającym piecem. A tu pieniądze. Całe piętnaście tysięcy złotych. Na nie mogła kupić drewna, a w końcu położyć nowe tapety, żeby choć trochę odgonić przygnębienie tych wyblakłych, podartych ścian.

Dobrze szepnęła Jagoda. Zgadzam się.

Następnego dnia Nadzieja przyprowadziła kandydata. Jagoda otworzyła drzwi i odruchowo cofnęła się w głąb korytarza, chcąc ukryć swoją masywną sylwetkę. Przed nią stał młodzieniec, wysokiego wzrostu, szczupły, z twarzą jeszcze nie naznaczoną życiową surowością, z dużymi, bardzo ciemnymi i niesamowicie smutnymi oczami.

Boże, on jeszcze chłopiec! wykrzyknęła Jagoda.

Młodzieniec wyprostował się.

Mam dwadzieścia dwa lata powiedział wyraźnie, prawie bez akcentu, z lekkim, melodyjnym wdechem.

No właśnie zakrzyknęła Nadzieja. On jest o piętnaście lat młodszy, a wy macie różnicę tylko osiem lat. Facet w pełni!

W Urzędzie Stanu Cywilnego nie chcieli od razu zawrzeć małżeństwa. Urzędniczka w surowym garniturze spojrzała na nich podejrzliwie i oznajmiła, iż prawo wymaga miesiąca oczekiwania na przemyślenie. Dodała to z wielkim znaczeniem.

Tadżycy, których biznes został zakończony, wyjechali. Musieli wrócić do pracy. Przed wyjazdem Rafi poprosił Jagodę o numer telefonu.

Samotny w obcym mieście wyjaśnił, a w jego oczach Jagoda dostrzegła znane jej uczucie zagubienie.

Zaczynał dzwonić. Każdego wieczoru. Najpierw krótkie, niezręczne rozmowy. Potem stawały się dłuższe. Rafi okazał się niezwykłym rozmówcą. Opowiadał o górach, o słońcu, które tam jest zupełnie inne, o matce, którą kochał szaleńczo, o tym, jak przyjechał do Polski, by pomóc wielkiej rodzinie. Pytał Jagodę o życie, o pracę z dziećmi, a ona, ku własnemu zdumieniu, opowiadała. Nie narzekała, a po prostu dzieliła się zabawnymi sytuacjami w przedszkolu, domem, zapachem pierwszej wiosennej ziemi. Łapała się na tym, iż śmieje się do słuchawki, dźwięcznie, żeńsko, zapominając o wadze i latach. W ciągu tego miesiąca poznali się lepiej niż niektóre pary po latach wspólnego życia.

Po miesiącu Rafi wrócił. Jagoda, zakładając swoją jedyną elegancką srebrną sukienkę, która obcisła jej kształty, poczuła dziwny dreszcz nie strach, a podniecenie. Świadkami byli jego znajomi, równie zadbani i poważni młodzi ludzie. Ceremonia była szybka i pozbawiona emocji dla urzędników. Dla Jagody to był błysk: blask obrączek, oficjalne frazy, uczucie nierealności.

Po wszystkim Rafi odprowadził ją do domu. Wstępując do znanego pokoju, najpierw z szacunkiem wręczył jej kopertę z obiecanymi pieniędzmi. Jagoda wzięła ją, czując dziwny ciężar w dłoni to był ciężar jej decyzji, jej rozpaczy i nowej roli. Potem wyciągnął z kieszeni małe, aksamitne pudełko. Na czarnym aksamencie leżał delikatny złoty łańcuszek.

To dla ciebie powiedział cicho. Chciałem kupić pierścionek, ale nie znałem rozmiaru. Nie chcę wyjeżdżać. Chcę, żebyś naprawdę została moją żoną.

Jagoda zamarła, nie mogąc wykrzyknąć ani słowa.

Przez ten miesiąc słuchałem twojej duszy przez telefon kontynuował, a w jego oczach płonął poważny, dorosły ogień. Jest dobra, czysta, jak moja matka. Moja mama zmarła, była drugą żoną mojego ojca i on ją bardzo kochał. Zakochałem się w tobie, Ludo. Prawdziwie. Pozwól mi zostać tutaj, z tobą.

To nie była prośba o fikcyjne małżeństwo. To była oferta ręki i serca. Jagoda, patrząc w jego szczere, smutne oczy, zobaczyła w nich nie litość, a to, o czym dawno przestała choćby marzyć szacunek, wdzięczność i rosnącą czułość.

Następnego dnia Rafi wyjechał, ale to już nie była rozłąka, a początek oczekiwania. Pracował w stolicy z rodakami, a w każdy weekend przyjeżdżał do niej. Kiedy Jagoda dowiedziała się, iż spodziewa się dziecka, Rafi podjął kolejny krok: sprzedał część udziału w wspólnym interesie, kupił używany Van i wrócił na stałe. Zajął się taksówką, woził ludzi i towary do centrum, a jego firma gwałtownie rosła dzięki pracowitości i uczciwości.

Wkrótce przyszedł ich syn. Po trzech latach kolejny. Dwóch przystojnych, lekko opalonych chłopców z oczami ojca i dobrą, uśmiechniętą naturą mamy. Ich dom wypełnił się krzykiem, śmiechem, tupotem małych nóżek i zapachem prawdziwego rodzinnego życia.

Mąż nie pił, nie palił religia tego nie pozwalała był niezwykle pracowity i patrzył na Jagodę z taką miłością, iż sąsiadki zaczynały złośliwie mrugać. Różnica ośmiu lat zniknęła w tej miłości, stała się niewidzialna.

Najbardziej zdumiewające było to, co stało się z samą Jagodą. Rozkwitła od środka. Ciąża, szczęśliwe małżeństwo, obowiązek dbania nie tylko o siebie, ale i o rodzinę wszystko to sprawiło, iż jej ciało odradzało się. Nadmiarowe kilogramy topniały same, dzień po dniu, jakby były niepotrzebną skorupą chroniącą delikatne stworzenie do adekwatnego momentu. Nie stosowała diet, po prostu życie wypełniło się ruchem, troską i radością. Schudła, w oczach pojawił się blask, a w kroku sprężysta pewność.

Czasem, stojąc przy piecu, który teraz Rafi starannie podsycał, Jagoda patrzyła na bawiące się na dywanie synki i łapała ciepłe, pełne uwielbienia spojrzenie męża. Myślała o tamtej dziwnej nocy, o dwóch tysiącach złotych, o sąsiadce Nadziei i o tym, iż największy cud przychodzi nie w błysku piorunów, a w pukanie do drzwi, przynosząc nieznajomego ze smutnymi oczami, który pewnego dnia dał jej nie fikcyjne małżeństwo, a całą nową, prawdziwą życiową drogę.