Mamo wychowywała córkę sama, i od kiedy Bogna pamięta, ona zawsze była nielubianą. To poczucie braku miłości przygniatało ją od najmłodszych lat. Nikt jej nie karcił bez powodu, była najedzona, ubrana w czyste ubrania, a zabawki, o które prosiła, jej kupowano. Mimo to obojętność matki czuła na własnej skórze bolało to jak ciężar na sercu.
Bogna rosła ciepłym i bardzo towarzyskim dzieckiem. W przedszkolu ciągle próbowała przyciągnąć mamę: całować, przytulać, przytulać się mocno. Matka jednak odsuwała ją z dystansu i zajmowała się swoimi sprawami. Maria nigdy nie przytuliła ani nie pocałowała córki.
Wśród sąsiadów i w szkole rodzina była uznawana za wzorową mama regularnie chodziła na zebrania, dbała o zdrowie dziewczynki, woziła ją na Bałtyk i choćby na cyrk. Aż na to Bogna sama wiedziała, iż to wszystko robione z obowiązku, bez serca, bez uśmiechu, bez ciepła. Dziewczynka usiłowała zasłużyć na pochwałę, uczyła się najpilniej, zachowywała się wzorowo.
Tylko matka nie chwaliła jej. W dzieciństwie mała wierzyła, iż tak jest po prostu, iż wszyscy tak żyją. ale dorastając, zobaczyła, iż inne dzieci dostają prawdziwe przytulenia, słowa zachęty, choćby kary. Zaczęła szukać przyczyny i wydawało się, iż ją znalazła.
Ojca prawie nie znała. Pamiętała wysokiego mężczyznę z dużymi rękami i dobrą, szeroką twarzą. Raz podniósł ją wysoko, aż do nieba, kręcił w powietrzu i śmiali się razem. Wyglądali tak podobnie, iż Bogna czuła się jak odbicie ojca. Pod materacem w swoim pokoju od lat leżało stare, podniszczone zdjęcie ojca z rocznym dzieckiem na kolanach. Z każdym rokiem stawała się coraz bardziej jego podobna.
Pewnie mama wciąż jest zła na tatę rozmyślała Bogna. Dlatego patrzy na mnie z gniewem…
Rzeczywiście, Maria często patrzyła na Bognę długim, milczącym wzrokiem, nie mówiąc nic. Ojciec odszedł, kiedy Bogna miała trzy lata; od tego czasu jedyne, co przypominało o nim, były alimenty, które potwierdzały, iż gdzieś tam żyje, pracuje, ale nie myśli o córce. Bogna już go wybaczyła.
Dlaczego więc nienawiść trafiła w serce matki? Dziewczynka na zewnątrz wydawała się pogodzić z taką sytuacją, ale w środku rosło w niej lodowate ciężar, który przyciskał serce zimnym chłodem.
—
Nadszedł dzień ostatniego dzwonka. Bogna w białej, koronkowej fartuszce szukała wzrokiem mamy, ale ta, pojawiając się tylko przy otwarciu szkoły, po podziękowaniu dyrektora za wychowaną córkę, zniknęła w tłumie. Patrzyła z zazdrością, jak inni są przytulani przez rodziców, robią pamiątkowe zdjęcia, a łzy urazy ledwo powstrzymywała.
Potem przyszła rekrutacja na studia. Bogna była dumna przy tak dużym konkursie dostać się na darmowe studia wydawało się niemożliwe, a jej udało się! Mama przyjęła wiadomość spokojnie, bez uśmiechu, bez chociażby cieńka dumy. Zapytała tylko, czy jest akademik i gdzie dziewczyna będzie mieszkać.
Rozgniewana, Bogna spakowała rzeczy, najpierw przeprowadziła się do przyjaciółki, a potem wywalczyła miejsce w akademiku.
—
Lata mijały, a relacje między Bogną a mamą prawie zerwały się, co zadziwiło jej męża i teściową Helenę, która stała się dla niej prawdziwą rodziną. adekwatna matka nie przyjechała na ślub, po prostu przeleła przyzwoitą sumę pieniędzy i wysłała kartkę z suchym gratulatem.
Helena uczyła Bognę wszelkich domowych sztuczek, a także miłości wieczorami siedziały przy herbacie w kuchni, rozmawiały o wszystkim. Kobieta potrafiła po prostu podejść, objąć, naprawdę współczuć. Po miesiącu od ślubu Bogna zaczęła ją nazywać mamą.
Właściwa mama jakby się wyparowała, ciesząc się w końcu spokojem i samotnością. Nigdy nie dzwoniła pierwsza, nie przyjechała na wypis z szpitala, a choćby nie otworzyła zdjęć małego, które młoda mama regularnie jej wysyłała. Dziewczyna milczała, ale często wieczorami płakała cicho pod prysznicem.
Teściowa widziała to, widziała czerwone oczy synowej, opuchniętą twarz od łez i ciężko wzdychała
Kiedy Bogna z synkiem i małym wnuczkiem pojechali złożyć mamie życzenia urodzinowe, a ta, przyjmując prezent, sucho podziękowała i nie wpuściła młodej pary do domu, zamykając drzwi przed wnukiem, Helena, kobieta o wielkim sercu, postanowiła przywrócić sprawiedliwość. Pojechała do teściowej z zamiarem rozmowy za wszelką cenę.
Tam wyjaśniła się cała prawda
—
Ojciec Bogny, Wojciech, zaszalał po ślubie, znikał na długie tygodnie, a kiedy wracał, przychodził z kolejną kochanką tym razem z dzieckiem, które przyniósł do domu żony. Kobieta nie mogła pojąć, co to za uczucie wychowywać dziecko nie swojej, jednocześnie kochać męża, którego wciąż kochała. Próbowała, prawie się udało, ale Wojciech ostatecznie odszedł, zostawiając po sobie jedynie niepotrzebną córkę.
Co zrobić z dzieckiem takiej kobieta? Oddać do domu dziecka, próbować własnego życia, mieć własne dzieci? Lęk przed oceną społeczności sprawił, iż poświęciła się Bognie, rezygnując z własnych planów.
Przez całe życie starała się pokochać dziewczynkę, ale patrząc w jej twarz, tak podobną do twarzy zdradzieckiego męża, rozumiała, iż kocha go wciąż, a córka jest tylko cieniem tego zdrady.
—
Gdy Helena wróciła do domu, Bogna z dzieckiem już zasnęli, przytuleni w dużym, rodzinnym łóżku. Mąż był w innym mieście w sprawach służbowych, a maluch z euforią przeniósł się do łóżka rodziców.
Helena usiadła na skraju łóżka, spojrzała na nich i przykryła wnuka kocem, delikatnie poprawiła rozczochrane włosy synowej.
Śpij, kochana, śpij, córeczko szepnęła, pocałowała ją w czoło i cicho zamknęła drzwi za sobą.
