– Mamo, to my, twoje dzieci… Mamo… – Spojrzała na nich. Anna i Robert całe życie zmagali się z bied…

Mamo, to my, twoje dzieci Mamo spojrzeli na nią w napięciu.

Jadwiga i Andrzej całe życie biedowali, klepiąc przysłowiową biedę gdzieś w małej wiosce pod Kielcami. Kobieta dawno straciła nadzieję na szczęście czy lepszy los. Kiedyś była młoda, zakochana, roztaczała przed sobą i Andrzejem wizje jasnej przyszłości. Ale los nie był łaskawy Andrzej harował na budowie od świtu do zmierzchu, a pensja ledwo starczała na życie. Potem Jadwiga zaszła w ciążę. Na świat przyszło trzech chłopców, jeden po drugim. Od lat już nie pracowała, tylko opieka nad chłopcami. Wypłata Andrzeja nie wystarczała. Dzieci rosły, potrzebowały butów, ubrań.

Cała wypłata znikała na jedzenie, rachunki i niezbędne wydatki. Dwanaście lat takiego życia odcisnęło swoje piętno na rodzinie. Andrzej zaczął sięgać po wódkę. Przynosił całą pensję do domu, ale codziennie wracał pijany. Miłość Jadwigi zaczęła gasnąć z dnia na dzień. Któregoś wieczoru wrócił jak zwykle pijany. W ręku trzymał niedopitą butelkę czystej. Jadwiga nie zniosła już tego widoku wyrwała mu ją z rąk i sama wypiła do końca. Od tamtej chwili zaczęła pić z nim.

Czuła się potem lepiej, jakby całe troski i żal wyparowały. choćby umiała się wtedy śmiać. Od tego dnia prawie codziennie czekała na powrót Andrzeja i wspólną butelkę. Pili razem wieczorami.

Jadwiga zapomniała o synach. Sąsiedzi patrzyli z niepokojem i gadali pod nosem, jak to wódka potrafi zmienić człowieka. Później chłopcy zaczęli żebrać o chleb po wsi. Pewnego dnia sąsiadka nie zniosła już widoku i powiedziała prosto z mostu:

Jadwiga, lepiej oddaj dzieci do domu dziecka, niż żeby ci tu z głodu poumierały. Ile jeszcze będziesz pić i nie myśleć o własnych dzieciach?

Jadwidze długo dźwięczały te słowa w głowie. Może rzeczywiście dzieciom byłoby lepiej gdzie indziej? Po czasie zarówno ona, jak i Andrzej przestali się dziećmi przejmować. Chłopcy trafili więc do domu dziecka w Kielcach. Płakali, przez długie miesiące wypatrywali rodziców, ale nikt po nich nie wracał. Jadwiga i Andrzej kompletnie zapomnieli o swoich synach.

Minęły lata. Chłopcy opuścili dom dziecka jeden po drugim. Skromne kawalerki z przydziału w blokach na obrzeżach miasta dały im własny kąt. Wszyscy znaleźli pracę, zawsze wsparci przez braci. O rodzicach nie rozmawiali, ale w głębi serca chcieli ich zobaczyć, zadać jedno pytanie dlaczego?

Pewnego dnia zebrali się i autem pojechali pod rodzinną wieś. Przypadkiem spotkali Jadwigę, która powoli wracała szutrową drogą do domu. Nie poznała synów minęła ich jak obcych.

Mamo, to my Twoje dzieci Mamo

Zatrzymała się, spojrzała na nich pustym wzrokiem. Dopiero wtedy poznała.

Łzy zaczęły płynąć po policzkach. Szeptała przepraszam, błagała o wybaczenie. Ale jak wybaczyć coś takiego? Synowie stali w milczeniu, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Jednak po chwili zrozumieli, iż kimkolwiek by była, to zawsze będzie ich matka. Przebaczyli jej.