Moja matka była kochanką żonatego mężczyzny, od którego przyszłem na świat.

Moja matka, Maria Kowalska, była przyjaciółką jednego zamężnego mężczyzny, od którego się urodziłem. Od najmłodszych lat nie mieliśmy stałego lokum wciąż przemieszczaliśmy się po Polsce, wynajmując kolejne mieszkania w Warszawie, Łodzi i Wrocławiu.

Kiedy miałem pięć lat, matka poznała kolejnego mężczyznę i postanowiła z nim zamieszkać. Postawił jednak warunek: przyjmie ją tylko, jeżeli zostanie samodzielna. Matka bez wahania wymieniła mnie na tego mężczyznę. Odprowadziła mnie do domu Jana Nowaka, swojego byłego partnera, przekazując wszystkie niezbędne dokumenty. Zadzwoniła pod drzwi jego mieszkania, usłyszała odgłos otwierającego się zamka i uciekła, zostawiając mnie na korytarzu.

Jan otworzył drzwi, spojrzał na mnie ze zdumieniem, od razu rozpoznał, kim jestem, i wpuścił mnie do środka. Jego żona, Helena Mazur, przyjęła mnie serdecznie, podobnie jak ich dzieci córka Jagoda i syn Piotr. Jan najpierw chciał oddać mnie do domu dziecka, ale Helena nie pozwoliła, mówiąc, iż nie jestem winny żadnemu z ich losów. Była niczym anioł stróż.

Początkowo czekałem, iż moja biologiczna matka wróci po mnie, ale z czasem przestałem i zacząłem nazywać Helenę mamą. Jan nie darzył mnie ciepłymi uczuciami uważał mnie za zbędny element rodziny, choć zapewniał nam utrzymanie tak, jak reszcie domowników. Był surowym i despotycznym człowiekiem. Gdy wracał do domu, chowaliśmy się w pokoju dziecięcym, by nie wpaść w jego złość. Helena nie mogła odejść od władczego męża, nie oddawał dzieci z zasady. Przez lata znosiła jego wpadki i gniew, uczyła się go omijać i, kiedy trzeba, tłumić jego wybuchy, chroniąc nas przed krzykami i kłótniami. W domu panował spokój, znaliśmy jego ulubione godziny i nie prowokowaliśmy go. Najważniejsze, iż nie potrzebowaliśmy niczego, a matka obdarzała nas miłością i troską podwójnie.

Lekarz z Lublina, dr Tomasz Wójcik, podzielił się sztuczką, dzięki której odzyskuje się wyraźny wzrok. Kiedy Jan w końcu odszedł do kolejnej kochanki, odetchnęliśmy z ulgą. Byliśmy już prawie dorośli Jagoda i Piotr kończyli szkołę, a ja przygotowywałem się do egzaminów maturalnych. Trójka przyjaciół, pomagających sobie wzajemnie w nauce. Każde z nas marzyło o studiach na prestiżowej uczelni. Jan, choć nie był czuły, obiecał i zapłacił za nasze studia. Ukończyliśmy je, zdobywając wymarzone specjalizacje.

Niestety, pewnego dnia Jan zmarł, pozostawiając po sobie dobre dziedzictwo. Jego ostatniej kochance nic nie przypadło nie zdążyła się z nim poślubić. My zostaliśmy pełnoprawnymi właścicielami jego firmy i kont bankowych. Rozwinęliśmy interes, a niedługo nadszedł czas, by otworzyć oddział za granicą. Postanowiliśmy, iż ja będę go prowadził. Zaproponowałem zabrać ze sobą naszą matkę była jedyną, która zasługiwała na podróż do cieplejszego kraju. Jagoda i Piotr poparli mój pomysł.

Gdy już mieliśmy wyjechać, nagle pojawiła się moja biologiczna matka. Rozpoznałem ją od razu jej twarz utkwiła się w mojej pamięci od dziecka. Zrozumiała, iż wyjeżdżam i podeszła:

Synu, jestem twoją prawdziwą matką! Czy naprawdę mnie zapomniałeś? Jesteś już dorosły, a ja tak tęskniłam i martwiłam się, co u ciebie słychać. Chcę, żebyśmy wreszcie żyli razem!

Byłem zszokowany jej śmiałością:

Oczywiście cię pamiętam! Pamiętam, jak uciekłaś z drzwi, zostawiając mnie małego i samemu. Nie jesteś moją matką. Moja mama wyjeżdża ze mną, a ciebie nie chcę znać.

Obróciłem się i odszedłem, nie żałując tego kroku.

Moja matka, Helena, była jedyną, która nie bała się przyjąć dziecka mojego ojca z innej kobiety i wychować mnie w miłości i trosce. Siedziała przy mnie, gdy chorowałem, była przy mnie, gdy po raz pierwszy złamało mi się serce, uspokajała po kłótniach z przyjaciółmi, uczyła, wybaczała moje wygłupy i tolerowała nastoletnie kaprysy, nigdy nie przypominając, iż nie jestem jej biologicznym synem. Dla niej stałem się synem, a dla mnie matką! Nie mam innej.

Zabraliśmy się z nią do Hiszpanii. Tam poznałem swoją przyszłą żonę, Anię Kowalczyk, która spodobała się mamie, i między nimi zbudowały się dobre relacje. Helena nie stała na przeszkodzie mojemu życiu osobistemu, wręcz odważyła się zorganizować własne szczęście, spotkała miłego mężczyznę i znalazła własną miłość. Teraz dużo podróżuje, często odwiedza dzieci i wnuki. Patrząc w jej radosne oczy, wiem, iż cieszę się, iż jest w moim życiu. Jest moim aniołem stróżem.