Ewa szykowała kolację.
Krzysztof miał wrócić za godzinę.
Córka Zosia, dziesięć lat, była na tańcach.
Za pół godziny wpadnie do domu, rzuci torbę na krzesło.
Siądzie do stołu i czekać będzie na jedzenie.
Będzie opowiadać o koleżankach, o sukcesach, o nauczycielce.
Ewa uśmiechnęła się na tę myśl.
Zawsze lubiła słuchać, co córka ma do powiedzenia.
Wtedy zadzwonił dzwonek.
Na Krzysztofa było za wcześnie, a klucze miał przy sobie.
Pewnie Zosia znowu coś zapomniała.
Ewa otworzyła drzwi.
Zamiast córki stała tam młoda, nieznana kobieta.
— Nie przedłużam. Jestem kochanką twojego męża — powiedziała.
— Wszystkie te lata się spotykaliśmy. Tak! Nie rób wielkich oczu i nie mdlej.
— Wszystkie te lata… czyli ile? — spytała Ewa.
— Trzy lata. Mnie wszystko pasowało.
— Lepiej żyć samej i mieć męża, który tylko przychodzi.
— Żadnych wydatków, finansowych czy fizycznych.
— Nie prałam mu, nie gotowałam, nie sprzątałam po nim.
— I teraz nic nie zamierzam zmieniać.
— W ogóle bym tu nie przyszła, ale jestem w ciąży.
— Przypadek. Ale za późno, żeby coś zrobić.
Ewa przypomniała sobie lata starań o dziecko.
U niej wszystko było w porządku, problem miał Krzysztof.
Musieli skorzystać z in vitro.
Pierwszy raz się nie udał, drugi tak.
Myślała nawet, iż urodzi bliźniaki.
Urodziła się Zosia.
A teraz ta wiadomość.
— Jak to nic nie zamierzasz zmieniać? — spytała Ewa.
— Masz męża, który przychodzi, i myślisz, iż będzie ojcem, który przychodzi?
— Nie, inaczej. Będę miała męża i dziecko, którzy przychodzą.
— Ciekawe. Jak to sobie wyobrażasz?
— Ojciec wychowuje dziecko, a do ciebie przychodzi, żeby je widywało matkę?
— Tak. Dziecka nie chciałam, to przypadek.
— A Krzysztof mówił, iż nie może mieć dzieci?
— Widocznie może. Muszę zobaczyć, w jakich warunkach będzie żyło moje dziecko.
— Wszystko sprawiedliwie.
— Twoja córka, a Krzysztof ją wychowuje, choć nie jest ojcem.
— Teraz będzie jego dziecko, a wychowanie spadnie na ciebie.
— Panno, choćby cię nie zapraszam. Nie znam twojego imienia.
— Twój facet tu już nie mieszka. Możesz zabrać jego rzeczy.
— Reszta mnie nie interesuje!
Ewa chciała zatrzasnąć drzwi.
Wtedy zobaczyła Zosię, wracającą z zajęć.
— Mamo, co to było? Jakie dziecko? I dlaczego tata nie jest moim ojcem?
— Wszystko słyszałaś? No to czas ci wszystko wyjaśnić.
— Mamo, już nie jestem mała, prawie jedenaście lat. Zrozumiem.
Ewa opowiedziała córce całą prawdę.
— Jesteś moją córką, ale tata cię kocha. Jest twoim ojcem w papierach od urodzenia.
— Razem na ciebie czekaliśmy.
— A teraz on znowu czeka na dziecko, ale ty nie będziesz jego matką. Ja nie będę siostrą. Tak?
— Tak, masz rację. I jeszcze… jesteś duża, nie chcę już żyć z tatą.
— Pomogę ci, nie martw się, mamo. Jestem dorosła, niech idzie.
— Kocham was, ale ta, co przyszła, niech idzie do niej.
Krzysztof wrócił punktualnie, jak zawsze.
— Co się stało? Dlaczego nikt mnie nie wita, nie przytula?
Zwykle Zosia rzucała mu się na szyję.
Teraz panowała cisza. Siedziała w swoim pokoju.
— Ewa, gdzie córka? Została na tańcach, czy zachorowała?
— Była twoja kochanka. Czeka na dziecko. Twoje! Wytłumaczysz, czego tu chciała?
— Ewa, zrozum mnie. To moje dziecko, nie mogę go porzucić.
— I wiesz, co ona proponuje?
— Wiem. Nie chciała go, ale Zosia jest, teraz będzie jeszcze jedno.
— To będzie moje dziecko. Będzie mieszkać ze mną.
— Pewien, iż twoje? Pamiętasz swoją diagnozę?
— Bywają wyjątki!
— Świetnie. Idź do matki ze swoim „wyjątkiem”.
— Rzeczy zabierzesz później.
— Nie, Ewo! Tak nie można! Tam…
Drzwi zamknęły się na dobre.
