Przypomnę Ci… — Pani Mario, tutaj mi się nie udaje ten zawijas — szepnął smutno drugoklasista Artuś, wskazując pędzelkiem zielony listek swojego namalowanego kwiatka, który nie chciał się ładnie zawinąć. — Spróbuj, kochanie, delikatniej naciskać na pędzelek… O, tak — prowadź go, jak piórko po dłoni. Widzisz? Brawo! To nie zawijas, to prawdziwe cudeńko! — uśmiechnęła się starsza nauczycielka. — A dla kogo to namalowałeś takie piękno? — Dla mamy! — rozpromienił się chłopiec, który pokonał niesforny listek. — Dzisiaj ma urodziny! To jest mój prezent! — z dumą powiedział Artur, jeszcze bardziej dumny po pochwałach nauczycielki. — O, szczęściara z twojej mamy, Artek. Poczekaj, nie zamykaj jeszcze zeszytu. Niech farby przeschną, żeby się nie rozmazały. Kiedy wrócisz do domu, wtedy ostrożnie wyrwij karteczkę. Zobaczysz, bardzo się mamie spodoba! Nauczycielka rzuciła ostatnie spojrzenie na pochyloną nad kartką główkę i, uśmiechając się do własnych myśli, wróciła do biurka. No proszę, prezent dla mamy! Dawno nie widziała takich pięknych podarunków. Artur ma zdecydowany talent do rysowania! Powinna zadzwonić do jego mamy i zaproponować, żeby go zapisała na zajęcia plastyczne. Nie można zmarnować takiego daru. A przy okazji spytać swoją byłą uczennicę, czy prezent się spodobał. Sama pani Maria nie może oderwać wzroku od kwiatów, które ożywają na kartce pod wprawnym ruchem dziecięcej reki. Ach, Artuś to zdecydowanie cały po matce! Larisa w jego wieku też tak pięknie rysowała… ***** — Pani Mario, tu Larisa, mama Arka Kwiatkowskiego — zadzwonił wieczorem telefon w mieszkaniu nauczycielki. — Dzwonię uprzedzić, iż Arek jutro nie przyjdzie — powiedział surowym tonem głos młodej kobiety. — Dzień dobry, Lariso! Co się stało? — spytała Maria. — Stało się! Cały dzień mi urodziny zepsuł, ten rozrabiaka mały! A teraz leży z gorączką, pogotowie przed chwilą odjechało. — Jak to z gorączką? Przecież wyszedł zdrowy ze szkoły, niósł Ci prezent… — Prezent? Te kreski? — Jakie kreski? Arek namalował dla Ciebie prawdziwe kwiaty! Chciałam sama dzwonić, żeby zapytać, czy zapisać go na plastykę… — Nie wiem, jakie tam były kwiaty, ale na żaden fikuśny bohomaz nie czekałam! — Bohomaz? O czym mówisz? — Maria była coraz bardziej zakłopotana, słuchając nerwowych tłumaczeń roztrzęsionej mamy przez telefon. — Wiesz co, Lariso, nie masz nic przeciwko, żebym przyszła na chwilę? I tak mieszkam niedaleko… Kilka minut później, uzyskawszy zgodę swej dawnej uczennicy, a dziś — jak gwałtownie mija czas — mamy swojego ucznia, pani Maria, zabierając z szuflady gruby album ze starymi fotografiami i dziecięcymi rysunkami swojego pierwszego ukochanego klasy, wychodziła z domu. Na jasnej kuchni, do której Larisa zaprosiła gościa, panował lekki nieporządek. Odkładając ciasto i wkładając brudne naczynia do zlewu, matka Arka zaczęła opowiadać: Jak przyszedł ze szkoły spóźniony, z błotem na plecaku i ubraniu… Jak wyciągnął zza pazuchy całkowicie mokrego szczeniaka, który śmierdział na kilometr… Wskoczył do kałuży z wodą za nim, bo „inni chłopcy go tam wrzucili”! O zniszczonych podręcznikach i o albumie pełnym plam, na który nie da się patrzeć bez łez. I o gorączce, która w ciągu godziny sięgnęła prawie trzydziestu dziewięciu… O tym, iż goście wyszli, nie spróbując choćby tortu, i o lekarzu z pogotowia, który ją, nieuważną matkę, pouczył… — Zniosłam go znów na to samo śmietnisko, gdy Arek zasnął. A album, o, tam na grzejniku się suszy. Nie zostało po tych kwiatkach choćby śladu! — zirytowała się Larisa. I zupełnie nie zauważyła, jak ze słowem, zdaniem coraz bardziej nasiąkniętym żalem, mina pani Marii stawała się coraz surowsza. A gdy opowiedziała o losie szczeniaka uratowanego przez jej syna, twarz nauczycielki stała się czarna jak chmura. Popatrzyła na Larisę poważnie, delikatnie pogładziła nieszczęsny album, który zsunął się z grzejnika, i zaczęła mówić cichym głosem… O zielonych zawijasach i ożywionych kwiatach… O dziecięcej pilności i odwadze nie na swój wiek. O sercu chłopięcym, które nie mogło znieść krzywdy, i o łobuzach, którzy bezdusznie wrzucili zwierzątko do tej kałuży. A potem podeszła, wzięła Larisę za rękę, podprowadziła do okna: — Tam jest to miejsce — pokazała — w którym nie tylko szczeniak, ale i Arek mógłby utonąć. Ale czy myślał on wtedy o tym? Może myślał o kwiatach na kartce, na które bał się tchnąć, żeby nie zepsuć prezentu dla Ciebie? A może zapomniałaś, Lariso, jak wtedy, w latach dziewięćdziesiątych, na ławce przy szkole gorzko płakałaś, przyciskając do piersi znalezionego kotka spod płotu? Jak wszyscy głaskaliście go całą klasą i czekali na Twoją mamę! Jak nie chciałaś wracać do domu i obwiniałaś rodziców, gdy „futrzany kłębek” wyrzucili za drzwi… Na szczęście opamiętali się w porę! To ja ci przypomnę! I Tofika twojego, z którym nie mogłaś się rozstać! I Uszatka Murzyna, szczeniaka podwórkowej Belli, który z tobą szedł aż do matury, i kawkę ze złamanym skrzydłem, o którą dbałaś w szkolnym kąciku przyrody… Maria wyjęła z pożółkłego albumu dużą fotografię, na której drobna dziewczynka w białym fartuszku tuliła do siebie puszystego kotka z uśmiechem patrząc na otaczających ją kolegów, i cichym, ale stanowczym głosem mówiła dalej: — Przypomnę ci tę życzliwość, która w Twoim sercu rozkwitała mimo wszystkiego, jak prawdziwe kolorowe kwiaty… Za zdjęciem na stół opadł dziecięcy rysunek: mała dziewczynka trzymała w jednej ręce kudłatego kotka, a drugą mocno ściskała dłoń mamy. — Gdybym tylko mogła — mówiła dalej surowiej Maria — tego szczeniaka i Arka wycałowałabym mocno! A te kolorowe plamy — oprawiła w ramkę! Bo nie ma dla matki lepszego prezentu, niż wychować Dziecko na Człowieka! I nie zauważała staruszka, jak pod jej słowami twarz Larisy się zmienia. Jak coraz częściej podbiega wzrokiem do drzwi pokoju Arka. Jak ściska pobielałymi palcami nieszczęsny album… — Pani Mario! Proszę, niech Pani przez chwilę popilnuje Arka. Ja tylko na momencik! Pod czujnym wzrokiem nauczycielki Larisa w pośpiechu założyła płaszcz i wybiegła z domu. I, nie patrząc pod nogi, biegła w stronę widocznego śmietniska, wołała, zaglądała pod brudne pudła, przekopywała sterty śmieci. Co chwila spoglądała w stronę domu… Czy wybaczy? ***** — Ark, kto tam u ciebie chowa nos w kwiaty? To chyba twój przyjaciel Dyzio? — Zgadza się, pani Mario! Podobny? — Jeszcze jak! A pamiętasz, jak z mamą myłyśmy mu łapki? — uśmiechnęła się nauczycielka. — A ja mu teraz codziennie myję łapy! — z dumą powiedział Arek. — Mama mówi: masz przyjaciela, dbaj o niego! Kupiła nam choćby specjalną wanienkę! — Masz bardzo dobrą mamę — uśmiechnęła się nauczycielka. — Pewnie znowu coś dla niej rysujesz, tak? — Tak, chcę dać jej w ramce. Bo tam ma tylko plamy w ramce, a patrzy na nie i się uśmiecha. Czy można uśmiechać się do takich plam, pani Mario? — Do plam? Może i można, jeżeli są prosto z serca. Powiedz, jak idzie Ci w szkole plastycznej? — Bardzo dobrze! niedługo namaluję portret mamy! Bardzo się ucieszy! A póki co — tu Arek sięgnął do plecaka i wyciągnął złożoną kartkę — To od mamy, pani Mario. Ona też rysuje! Maria rozwinęła kartkę i lekko objęła ramieniem chłopca siedzącego przy ławce. Na białej kartce kolorami śmieje się szczęśliwy, lśniący Arek, trzymający dłoń na głowie czarnego kundelka wpatrującego się w niego z uwielbieniem. Po prawej stronie stoi drobna, jasnowłosa dziewczynka w dawnej szkolnej sukience, przyciskająca do serca małego kotka… Po lewej — zza zasypanego bukwarami biurka nauczycielskiego, z uśmiechem i bezkresną mądrością w żywych oczach, patrzy na nich ona — pani Maria. I w każdym szczególe tego rysunku, w każdym pociągnięciu pędzla, Maria czuła skrytą, bezgraniczną matczyną dumę. Pani Maria otarła łzy i nagle promiennie się uśmiechnęła — w samym rogu rysunku, kwiatami i zielonymi zawijasami, napisane było tylko jedno słowo: „Pamiętam”.