Przyrzeczenie Denis pewnie prowadził samochód szosą, obok siedział jego przyjaciel Kamil – wracali właśnie z delegacji do sąsiedniego miasta, gdzie szef wysłał ich na dwa dni. – Kamil, ale nam się razem udało załatwić wszystkie sprawy, kontrakt podpisany na dużą sumę – szef będzie zadowolony – śmiał się Denis. – To fakt, mieliśmy szczęście – potwierdził przyjaciel i współpracownik, bo obaj pracowali w jednym biurze. – Fajnie wracać do domu, gdy ktoś na ciebie czeka – mówił Denis – moja Arieta jest w ciąży, narzeka na mdłości. Bardzo mi jej żal, ale tak chcieliśmy dziecka, więc mówi, iż dla naszego maleństwa wszystko wytrzyma. – Dziecko to szczęście, a u mnie z Marią ciągle się nie udaje, nie wychodzi jej donoszenie ciąży. Teraz szykujemy się do drugiej próby in vitro, pierwsza zakończyła się niepowodzeniem – zwierzał się Kamil, z Marią byli małżeństwem od siedmiu lat, bardzo pragnęli dziecka, ale… Denis ożenił się późno, w wieku trzydziestu dwóch lat. Oczywiście miał wcześniejsze związki, ale żadna kobieta nie zawróciła mu tak w głowie jak Arieta. Kiedy przedstawił ją Kamilowi, a potem wziął z nią ślub, Kamil jako świadek trochę mu zazdrościł. Arieta była piękna i delikatna, każdy mógł się w niej zakochać od razu. Jesienny deszcz bębnił o szybę auta, wycieraczki przesuwały się leniwie. Przyjaciele rozmawiali wesoło. Nagle zadzwonił telefon Denisa, odebrał. – Cześć, Arieta, hej, tak – wracamy, za jakieś dwie godzinki będę w domu. Jak się czujesz? Wciąż tak samo? Nie podnoś nic ciężkiego, przyjadę, zajmę się wszystkim. Całuję, do zobaczenia, kochanie. Kamil słuchał go, wyobrażał sobie Arietę, jej troskę i czekanie. Myślał: – Moja Maria nie dzwoni, nigdy nie przejmuje się o mnie; uważa, iż jestem do niej przywiązany. Jest zupełnie inna niż Arieta – u niej wszystko poukładane, praca, dom. Nagle Denis gwałtownie skręcił kierownicą – prosto na nich jechał bus dostawczy. Zderzenie było nieuniknione; w ostatniej chwili uderzyli w słup od strony Denisa i wypadli z drogi. Kamil ocknął się – głowa bolała, ręka krwawiła, auto stało na kołach, ale drzwi po jego stronie były otwarte. Spojrzał na Denisa – ten się nie ruszał. Natychmiast podbiegli ludzie, na poboczu zatrzymało się kilka aut. Kamil leżał na mokrej trawie, czekali na karetkę. Denisa wyciągnięto z auta na noszach; Kamil pochylił się nad nim, a ten cicho wyszeptał: – Pomóż Arietcie… Zabrali ich do szpitala; Kamil miał złamaną rękę i silne wstrząśnienie mózgu, był przytomny. Ciągle pytał lekarzy: – Jak Denis, jak mój przyjaciel? W końcu pielęgniarka poinformowała: – Denis nie żyje… Kamil był załamany. Na pogrzebie nie mógł być. Maria, jego żona, relacjonowała, jak Arieta płakała i nie mogła uwierzyć, iż męża już nie ma, ledwo stała nad jego trumną. Po wyjściu ze szpitala Kamil pojechał z Marią na cmentarz. Długo stali przy grobie przyjaciela, w myślach obiecał mu: – Nie martw się, przyjacielu – nie zostawię twojej żony, pomogę, jak prosiłeś… Po kilku dniach pojechał do Ariety, zadzwonił do drzwi. Na jego widok rozpłakała się. – Jak mam żyć bez niego? Nie mogę uwierzyć, iż Denisa już nie ma… – Arieta, obiecałem twojemu mężowi, iż będę ci pomagał. Razem damy radę. Dzwoń zawsze, gdy będziesz czegoś potrzebowała, będę cię odwiedzał. Minęło trochę czasu; Arieta nieco doszła do siebie, bardzo bała się, iż przez stres straci ciążę, lekarz ją przed tym ostrzegała. Kamil odwiedzał ją dwa razy w tygodniu – przywoził zakupy, witaminy, czasem zawoził do przychodni, pomagał jak trzeba. Arieta nie nadużywała życzliwości Kamila, prosiła o pomoc tylko w wyjątkowych sytuacjach. – Kamil, trochę mi głupio, iż poświęcasz mi czas… – To dla mnie nic trudnego, w końcu obiecałem Denisowi. Kamil czuł do Ariety mieszane uczucia – była kobietą jego marzeń, a okoliczności wprawiały go w konsternację. Podczas gdy Arieta walczyła z ciążowymi dolegliwościami, Kamil z Marią przechodzili kolejne badania i rozczarowania… Bezpłodność stawała się ich codziennym bólem. Maria nie wiedziała o pomocy męża dla Ariety – nie tłumaczył jej tego. W telefonie zapisał Arietę pod kryptonimem „Fundacja”, bo wiedział, iż żona może sprawdzać, kto dzwoni. Po kolejnej nieudanej próbie in vitro w małżeństwie Marii i Kamila pojawiło się napięcie. Maria coraz częściej zrzucała winę na Kamila; on i sam nie wiedział, co myśleć. Zauważyła, iż mąż stał się roztargniony, chwilami nerwowy, ciągle gdzieś jeździł. Mimo to o zdradzie nie myślała – w ich związku panowała bliskość. Kamil zdawał sobie sprawę, iż życie osobiste jest u niego w rozsypce, za to w pracy układało się świetnie. Wrócił do projektu, od którego zaczynali z Denisem, zakończył go sukcesem i podpisał znakomity kontrakt. Im dłużej trwała ciąża Ariety, tym mniej była samodzielna. Jej rodzice mieszkali daleko, w Suwałkach, w mieście nie miała nikogo bliskiego. choćby nogi jej puchły, ale znosiła wszystko dzielnie i nie narzekała. Raz Kamil wpadł z zakupami i zobaczył ją na drabinie, jak próbuje zawiesić nowe zasłony. – Myłam okno, a teraz wieszam nowe firanki – powiedziała z uśmiechem. – Natychmiast złaź – rozkazał Kamil, patrząc na jej zaokrąglony brzuch – jeżeli się przewrócisz, możesz zaszkodzić dziecku, to nie są żarty. Pomógł jej zejść, byli blisko siebie; przez minutę poczuł dreszcz. – Dziękuję, Kamilu – rzekła, po czym pobiegła do łazienki, bo znów męczyły ją mdłości. Kamil odetchnął z ulgą i otarł pot z czoła, myśląc: – Ciekawe, czy Denis mnie teraz widzi? Sam mnie prosił o pomoc. Następnym razem Arieta powiedziała: – Kamil, pomógłbyś mi urządzić pokój dziecięcy? Później nie będę mieć na to czasu. Upatrzyłam tapety w sklepie – byłyby w sam raz do pokoju chłopca. Kamil musiał zabrać się za remont – nie mógł dopuścić, by ciężarna Arieta sama się nadwyrężała. Remont robili razem, Arieta głównie doradzała i wspierała duchowo. Pokój był gotowy. Kamil żył w rozdarciu – z jednej strony przygnębiona żona, a z drugiej Arieta, której termin porodu się zbliżał. Maria, czując, iż rodzinę trzeba ratować, postanowiła skupić się na pracy – zaczęła pisać artykuły do czasopism. Jedno z renomowanych pism zaproponowało jej własnych felieton. Z euforią podjęła się tego zadania – otrzymała za nie dobry honorarium. Przyszła do domu szczęśliwa, z torbą jedzenia i butelkami wina. – Co się dzieje? Jakiś powód do świętowania? – zdziwił się Kamil po powrocie z pracy. – Tak, dostałam duże wynagrodzenie – musimy to uczcić. Od dawna na ten kontrakt czekałam. Na stole pojawiły się przekąski i wino, a w tle leciał ich ulubiony film. Maria próbowała rozgrzać dawne uczucia – domowe przyjęcie miało być jednym z jej pomysłów na odzyskanie bliskości. Nagle zadzwonił telefon Kamila. Maria zerknęła na ekran – „Fundacja”. Kamil wycofał się do kuchni. – Co się stało? – spytał cicho. – Kamilu, przepraszam, chyba zaczynam rodzić… Już zamówiłam karetkę. – Przecież to jeszcze za wcześnie. – Siedem miesięcy, zdarza się – odpowiadała przez ból. – Dobrze, jadę do szpitala. Kamil w pośpiechu się ubierał, Maria patrzyła niepewnie. – Wyjeżdżasz? – Tak – wymyślał na gwałtownie wymówkę. – Szef dzwonił, chce rozmawiać w sprawie fundacji. Wszystko później wyjaśnię. Uwierz mi, tak trzeba… Maria już nie wierzyła. – Jaka fundacja? Jaki szef? Bajki mi opowiada, Kamil… Kamil wybiegł z domu, pojechał do szpitala – nie było blisko. Na miejscu dowiedział się, iż Arieta już rodzi. Czekał dwie godziny, aż pielęgniarka powiedziała, iż Arieta urodziła syna. Odetchnął z ulgą i wrócił do domu, wyczerpany, myśląc: – Na szczęście wszystko dobrze, bardzo się bałem. Maria nie spała – od razu gorzko go wypytywała, widząc, iż jest zmęczony i przygnębiony. – Twoja fundacja cię wykończyła? – rzuciła z przekąsem. Kamil ciężko opadł na kanapę, nie zdejmując kurtki. – Tak, Maria… Arieta właśnie urodziła syna. Obiecałem Denisowi, iż będę jej pomagać. Została zupełnie sama – powiedział szczerze. – Wszystko jasne… – odparła cicho żona – teraz następny etap: będziesz jej pomagać z noworodkiem, tak? – Tak – odpowiedział bez wahania. – Wiesz co… nie zaakceptuję tego, nie zaakceptuję, iż poświęcasz obcemu dziecku swój czas, zwłaszcza gdy własnego nie mamy i pewnie mieć nie będziemy. Złożę pozew o rozwód, rób co chcesz. A może spotkam innego mężczyznę i zdążę jeszcze z nim mieć dziecko. Kamil spojrzał na nią ze zdziwieniem – widział, iż uważa go za winnego ich bezdzietności. – Masz prawo, Mario, nie będę się tłumaczył. Muszę pomóc Arietcie z dzieckiem. Minął czas. Maria złożyła pozew o rozwód. Kamil przeprowadził się do Ariety, pomagał jej przy małym Danilku. Po jakimś czasie pobrali się, a dwa lata później urodziła się ich córeczka. Dziękuję za przeczytanie, za subskrypcję i wsparcie. Powodzenia w życiu!