Nie wiedziałem, iż Ewa przyjdzie na studniówkę.
Nie wiedziałem też, iż zjawi się na maturze.
Ktoś musiał jej podać adres szkoły.
Może moja siostra, może Facebook, nigdy tego nie wyjaśniłem.
Weszła do auli w jasnym płaszczu.
W rękach niosła dwa pudełka w błyszczącym papierze.
Usiadła w trzecim rzędzie, jakby nic się nie stało.
Osiemnaście lat milczenia, a ona siada jak gdyby nigdy nic.
Serce mi zamarło, kiedy ją zobaczyłem.
Kaśka i Sofia też ją zauważyły od razu.
Żadna z nich nic nie powiedziała.
Czekałem, co będzie dalej.
Kiedy padło nazwisko Kaśki, miała odebrać świadectwo.
Zamiast tego zeszła z rzędu razem z Sofią.
Podeszły prosto do mikrofonu.
Nikt nie zdążył zareagować.
— Chcemy coś powiedzieć — zaczęła Kaśka.
Dyrektorka, pani Barbara, spojrzała na mnie pytająco.
Jakby chciała zapytać, czy to przerwać.
Pokręciłem głową.
Niech mówią dziewczyny, pomyślałem.
Ewa wstała ze swojego miejsca.
Trzymała pudełka jak tarcze.
— Przyszłam, bo chcę to naprawić — powiedziała głośno.
Sala zamarła w ciszy.
Słychać było tylko klimatyzację nad sceną.
Kaśka wzięła mikrofon obiema rękami.
Spojrzała w stronę matki.
— Naprawić? — zapytała spokojnie.
— Co adekwatnie chcesz naprawić?
Ewa otworzyła usta, ale nic nie powiedziała.
Sofia stała tuż przy siostrze, nieruchoma.
— Osiemnaście lat cię nie było — mówiła Kaśka.
— Ani na urodzinach, ani na chorobach, ani na niczym.
Ludzie na widowni poruszyli się nerwowo.
Ktoś zakrztusił się kawą w kubku.
Ewa próbowała zrobić krok do przodu.
— Chciałam wam to wynagrodzić — powiedziała.
— Mamy prezenty, chciałyśmy wam je dać osobiście.
Kaśka sięgnęła pod togę.
Wyjęła stamtąd białą kopertę.
— My też coś przygotowałyśmy — powiedziała.
Podała kopertę Sofii, a ta otworzyła ją przed mikrofonem.
W środku była kartka papieru.
Sofia zaczęła czytać na głos.
To było zaproszenie na ślub ich ojca z jego nową partnerką.
Ewa zbielała na twarzy.
— To miało być dla taty, nie dla ciebie — dodała Kaśka.
Cała aula wstrzymała oddech.
Ewa postawiła pudełka na podłodze i wyszła bez słowa.
Kaśka odebrała świadectwo i zszedła ze scenerii prosto do mnie.
Zapytała tylko jedno: — Dobrze zrobiłam, tato?
Objąłem ją mocno i powiedziałem, iż tak.
