Wiesz, tato, już do nas nie przychodź tak często… Bo za każdym razem, kiedy wychodzisz, mama zaczyna płakać. Płacze aż do rana.
Zasypiam, budzę się, znowu zasypiam i znowu się budzę, a ona cały czas płacze i płacze. Pytam: Mamo, czemu płaczesz? Przez tatę?..
A ona mówi, iż nie płacze, tylko pokasłuje, bo ma katar. Ale ja już jestem duża i wiem, iż taki katar nie istnieje, żeby w głosie były łzy.
Ojciec Julii siedział z córką przy stoliku w warszawskiej kawiarni, mieszając łyżeczką kawę w maleńkiej białej filiżance, która zdążyła wystygnąć.
A Julia nie tknęła jeszcze swojego deseru, choć w pucharku przed nią był prawdziwy arcydzieło: kolorowe kulki lodów, przykryte zielonym listkiem mięty i wiśnią, a wszystko polane czekoladą.
Każda sześciolatka rzuciłaby się na taki rarytas. Ale nie Julia, bo ona już, chyba jeszcze w zeszły piątek, postanowiła poważnie porozmawiać z tatą.
Tato milczał długo, bardzo długo, aż w końcu powiedział:
To co mamy zrobić, córko? W ogóle się nie spotykać? Jak ja wtedy będę żył?..
Julia zmarszczyła nosek taki ładny jak u mamy, lekko ziemniaczkowaty, pomyślała. Potem powiedziała:
Nie, tato. Ja też nie dam rady bez ciebie. Zróbmy tak: zadzwoń do mamy i powiedz, iż w każdy piątek będziesz mnie odbierał z przedszkola.
Pójdziemy na spacer, jeżeli będziesz chciał kawy albo lodów, możemy posiedzieć w kawiarni. Ja będę ci opowiadać, jak żyjemy z mamą.
Znów się zamyśliła i po chwili dodała:
A jeżeli będziesz chciał zobaczyć mamę, to co tydzień zrobię jej zdjęcie telefonem i ci pokażę. Chcesz?
Ojciec nie patrzył na swoją mądrą córkę, uśmiechnął się lekko i kiwnął głową:
Dobrze, tak będziemy żyć, córeczko
Julia westchnęła z ulgą i w końcu sięgnęła po swoje lody. Ale rozmowa wcale się nie skończyła. Trzeba było powiedzieć najważniejsze. Gdy z kolorowych kulek loda przy nosku zrobiły się wąsy, oblizała je językiem i znów spoważniała już prawie jak dorosła.
Prawie kobieta. Kobieta, która musi dbać o swojego mężczyznę. choćby jeżeli ten mężczyzna jest już stary: tata miał ostatnio urodziny. Julia namalowała na tę okazję laurkę w przedszkolu, starannie kolorując wielką cyfrę 28.
Zrobiła poważną minę, zmarszczyła brwi i powiedziała:
Myślę, iż powinieneś się ożenić…
I z dobroci serca skłamała, dodając:
Przecież… nie jesteś jeszcze wcale taki stary…
Ojciec docenił gest dobrej woli córki i parsknął śmiechem:
Też mi powiesz nie bardzo…
Julia ochoczo kontynuowała:
Serio, nie bardzo! Przecież wujek Staszek, który już dwa razy był u mamy, jest choćby łysy, trochę. Tu…
Julia pokazała na swoją głowę, przegładzając miękkie włoski dłonią. Zaraz po tym zauważyła, jak bardzo tata się spiął i spojrzał jej prosto w oczy. Zrozumiała, iż właśnie wygadała maminy sekret.
Wcisnęła dłonie do ust i wytrzeszczyła oczy, żeby wyrazić swoje przerażenie i zagubienie.
Wujek Staszek? Jaki to wujek Staszek tak często was odwiedza? To ten, co jest szefem mamy?.. niemal głośno, prawie na całą kawiarnię powiedział tata.
Nie wiem, tato… Julia trochę się wystraszyła tak gwałtownej reakcji. Może to szef. Przychodzi, przynosi mi cukierki. I ciasto dla wszystkich.
I jeszcze… Julia zastanawiała się, czy podzielić się tym sekretem z tatą, zwłaszcza takim niedorzecznym kwiaty dla mamy.
Ojciec splótł dłonie na stole i długo na nie patrzył. Julia wiedziała, iż właśnie teraz, dokładnie w tym momencie, tata podejmuje bardzo istotną decyzję w swoim życiu.
Czekała więc młoda kobieta i nie poganiała go w rozmyślaniach. Już się nauczyła, a adekwatnie przeczuwała, iż wszyscy mężczyźni długo się za czymś zastanawiają, a do adekwatnych decyzji trzeba ich trochę ponaglać.
A kto miałby to robić, jak nie kobieta, a tym bardziej jedna z najważniejszych w jego życiu.
Tato milczał, milczał, aż wreszcie westchnął głośno, podniósł głowę i powiedział… Gdyby Julia była trochę starsza, rozpoznałaby w tym tonie dramatyczne pytanie Otella do Desdemony.
Ale ona jeszcze nie znała ani Otella, ani Desdemony, ani innych tragicznych kochanków. Po prostu zdobywała życiowe doświadczenie, widząc, jak ludzie cieszą się i czasem cierpią z powodu drobiazgów.
Więc tata powiedział:
Chodźmy, córeczko. Już późno, odprowadzę cię do domu. I przy okazji porozmawiam z mamą.
O czym tata chciał z mamą rozmawiać, Julia nie zapytała, ale zrozumiała, iż to coś ważnego i gwałtownie zaczęła dojadać lody.
Potem pojęła, iż to, na co zdecydował się tata, jest dużo ważniejsze niż choćby najbardziej pyszny deser, więc energicznie rzuciła łyżeczkę na stół, zeskoczyła z krzesła, otarła usta wierzchem dłoni, pociągnęła nosem i patrząc prosto na tatę, powiedziała:
Jestem gotowa. Możemy iść…
Do domu wracali prawie biegiem. adekwatnie to tata biegł, ale Julkę trzymał za rękę, więc unosiła się prawie jak chorągiewka.
Kiedy wbiegli do klatki schodowej, drzwi windy właśnie się zamykały, zabierając któregoś z sąsiadów w górę. Ojciec obejrzał się niepewnie na Julkę. Ona spojrzała na niego z dołu i spytała:
No i co? Stoi pan i czeka na cud? Przecież siódme piętro to nie Himalaje…
Tata podniósł ją na ręce i ruszył schodami w górę.
Gdy w końcu mama otworzyła drzwi po długich, nerwowych dzwonkach, ojciec od razu przeszedł do rzeczy:
Nie możesz tak postępować! Jaki Staszek? Przecież ja cię kocham. I jest z nami Julia…
Potem, nie puszczając córki z objęć, przytulił również mamę. A Julia objęła ich oboje za szyje i zamknęła oczy, bo dorośli się całowali…
Tak to już bywa w życiu, iż dwoje zagubionych dorosłych potrafi pocieszyć mała dziewczynka, która kocha ich oboje, oni kochają ją i siebie nawzajem, ale pielęgnują swoją dumę i urazy
Napisz w komentarzu, co o tym sądzisz. Daj lajka, jeżeli poruszyła cię ta historia.
