Patrzyłam, jak moja synowa Bogna wyrzucała skórzany walizek do jeziora i odjeżdżała. Pobiegłam i usłyszałam przytłumiony szmer dochodzący z wnętrza.
Proszę, proszę, nie niech to nie będzie to, czego się obawiam, szepnęłam, ręce drżące nad mokrym zamkiem błyskawicznym.
Wyciągnęłam walizkę, zmusiłam zamek do otwarcia i serce zamarło. To, co zobaczyłam w środku, wywołało drżenie, jakiego nigdy nie czułam w sześćdziesiąt dwa lata życia.
Ale najpierw wyjaśnię, jak doszło do tego momentu jak spokojne, październikowe popołudnie zamieniło się w najbardziej przerażający obraz, jaki kiedykolwiek widziałam.
Było 17:15. Wiedziałam, bo właśnie nalałam sobie herbaty i spojrzałam na zegar kuchenny, ten stary zegar po mamie. Stałam na werandzie domu domu, w którym wychowałam Łukasza, jedynego syna. Dom, który teraz wydawał się zbyt duży, zbyt cichy, pełen duchów od czasu, gdy pochowałam go sześć miesięcy temu.
Jezioro Złote lśniło przede mną, spokojne niczym lustro. Było gorąco, tak przyklejająco, iż choćby przy siedzeniu w bluzce zaczynałam się pocić.
A wtedy zobaczyłam ją.
Srebrny samochód Bogny pojawił się na brukowanej drodze, podnosząc chmurę kurzu. Moja synowa, wdowa po Łukaszu. Jechała, jakby szalona. Silnik ryczał nienaturalnie. Coś było nie tak. Bardzo nie tak.
Znałam tę drogę. Łukasz i ja chodziliśmy nią, gdy był mały. Nikt nie jeździł tak, chyba iż uciekał przed czymś.
Zatrzymała gwałtownie przy brzegu jeziora. Opony zjeżdżały, kurz podrażnił gardło. Upuściłam filiżankę, która rozbiła się o podłogę werandy, ale nie obchodziło mnie to. Moje oczy były przyciągnięte do niej.
Bogna wyskoczyła z auta jak wyrzucona przez sprężynę. Ubierała szary płaszcz, ten, który Łukasz podarował jej na rocznicę. Włosy były w nieładzie, twarz czerwona wyglądała, jakby płakała i krzyczała jednocześnie.
Otworzyła bagażnik z taką siłą, iż myślałam, iż odrywa drzwi od samochodu.
I wtedy zobaczyłam go. Ten przeklęty brązowy skórzany walizek, który dałam jej, gdy poślubiła mojego syna.
Abyś mogła nosić marzenia wszędzie, powiedziałam jej tego dnia.
Jak głupio, jak naiwnie.
Bogna wyciągnęła go z bagażnika. Był ciężki. Widać było, iż jej ciało się garbi, ręce drżą. Rozejrzała się nerwowo, przerażona, winna. Nigdy nie zapomnę tego spojrzenia. Potem ruszyła w stronę brzegu wody. Każdy krok był walką, jakby niosła ciężar świata albo czegoś gorszego.
Bogna! krzyknęłam z werandy, ale byłam za daleko. Albo może nie chciała mnie słyszeć.
Machnęła walizką raz, dwa, a przy trzecim rzuceniu wrzuciła ją do jeziora. Dźwięk uderzenia przeciął powietrze. Ptaki odleciały. Woda rozprysła się, a ona stała, patrząc, jak walizka chwilę unosi się na powierzchni, po czym zaczyna tonąć.
Potem pobiegła wróciła do auta, jakby za nią gonił sam diabeł.
Zakręciła silnik. Opony piszczały. Zniknęła w tej samej drodze, zostawiając jedynie kurz i ciszę.
Zostałam sparaliżowana.
Dziesięć sekund. Dwadzieścia. Trzydzieści.
Mój umysł próbował pojąć to, co zobaczyłam Bogna, walizka, jezioro, desperację w jej ruchach. Coś było fatalnie nie tak. Mimo upału poczułam dreszcz biegnący po kręgosłupie.
Nogi ruszyły same, zanim mózg zdążył ich powstrzymać.
Biegłam. Biegłam, jakby nie biegłam od lat. Kolana protestowały. Klatka piersiowa płonęła. Nie zatrzymałam się. Zeszłam po schodach z werandy, przez podwórko, na brukowaną drogę. Moje sandały podnosiły kurz. Jezioro było kilka ponad sto metrów od mnie może mniej, może więcej. Nie wiem. Czuję tylko, iż każda sekunda trwała wieczność.
Gdy dotarłam na brzeg, nie mogłam złapać tchu. Serce waliło w żebrach.
Walizka wciąż leżała, unosząc się, powoli tonąc. Skóra była przesiąknięta wodą, ciemna, ciężka.
Wskoczyłam do wody bez namysłu. Woda była zimna, znacznie chłodniejsza niż się spodziewałam. Sięgała do kolan, potem do pasa. Mętna muł przyczepił się do stóp. Prawie straciłam sandał. Wyciągnęłam jedną rękę, chwyciłam pasek walizki i pociągnęłam.
Była niewiarygodnie ciężka, jakby wypełniona kamieniami albo czymś gorszym. Nie chciałam myśleć, co może być gorsze.
Ciągnęłam mocniej. Ramiona drżały. Woda chlupnęła mi w twarz. W końcu walizka ustąpiła. Zacząłem ciągnąć ją w stronę brzegu.
I wtedy usłyszałam.
Dźwięk. Cichy, przytłumiony, dochodzący z wnętrza walizki.
Krew w żyłach zamarła.
Nie. To nie może być. Proszę, Boże, nie niech to będzie to, czego się boję.
Ciągnąłem szybciej, zdesperowany. Wyciągnąłem walizkę na mokry piasek brzegu. Upadłem na kolana obok niej. Ręce walczyły z zamkiem. Był zacięty, mokry, zardzewiały. Palce ślizgały się.
Dawaj, dawaj, dawaj, powtarzałam przez zaciśnięte zęby.
Łzy zamazywały mi wzrok. Wymusiłam raz. Drugi raz. Zamek zerwał się.
Podniosłam pokrywę, a to, co zobaczyłam, zatrzymało cały świat.
Serce przestało bić. Powietrze zacięło się w gardle. Ręce poleciały do ust, by stłumić krzyk.
W wilgotnym niebieskim kocyku leżało niemowlę. Noworodek, tak mały, kruchy, nieruchomy.
Usta były fioletowe. Skóra blada jak wosk. Oczy zamknięte. Nie ruszał się.
O Boże, o Boże, nie, wymamrotałam, drżąc tak mocno, iż ledwo trzymałam go.
Wyciągnęłam go z walizki z delikatnością, której nie wiedziałam, iż jeszcze mam. Był zimny. Tak zimny. Ważył mniej niż worek z piaskiem. Jego mała główka mieściła się w dłoni.
Pępowina wciąż była związana kawałkiem sznurka. Sznurek, nie medyczny klip. Jakby ktoś zrobił to w domu, po cichu, bez pomocy.
Nie, nie, nie, szepnęłam raz po raz.
Przykleiłam ucho do jego klatki. Cisza. Nic.
Poczułam jego nos.
I wtedy poczułam to.
Delikatny podmuch powietrza, tak słaby, iż myślałam, iż to wyobraźnia. Ale było.
Dusił się, ledwie oddychał, ale oddychał.
Wstałam, trzymając dziecko przy sercu. Nogi prawie mnie zawiodły. Pobiegłam w stronę domu szybciej, niż kiedykolwiek biegłam w życiu. Woda kapała z ubrań. Boso krwiły mi stopy od kamieni na ścieżce, ale nie czułam bólu tylko przerażenie, pośpiech, desperację, by uratować tę malutką istotę drżącą w moich ramionach.
Wdarłam się do domu, krzycząc. Nie wiem, co krzyczałam może pomocy, może Boże, może nic zrozumiałego.
Chwyciłam telefon kuchenny jedną ręką, drugą trzymając dziecko. Wcisnęłam 112. Palce ślizgały się po przyciskach. Telefon prawie wypadł dwa razy.
112, jaki jest Twój wypadek? usłyszałam kobiecą głos.
Dziecko, szlochałam. Znalazłam dziecko w jeziorze. Nie reaguje. Jest zimny, ma fioletowe usta. Proszę, poślijcie pomoc.
Pani, proszę się uspokoić. Proszę podać adres.
Podałam jej adres. Słowa wypłynęły z ust.
Operator kazała położyć dziecko na płaskiej powierzchni. Zręcznie opróżniłam wszystko z kuchennego stołu talerze, papiery, nic już nie miało znaczenia. Położyłam dziecko na stole. Tak małe, tak kruche, tak nieruchome.
Czy oddycha? zapytałam operatora. Głos był wysoki, nie rozpoznawalny.
Pani, proszę spojrzeć na jego klatkę. Czy się rusza?
Spojrzałam. Ledwie. Bardzo ledwo. Ruch tak subtelny, iż musiałam się pochylić, by go dostrzec.
Tak, wydaje się. Bardzo słabo.
Dobrze, słuchajcie mnie uważnie. Pokażę wam, co robić. Potrzebuję czystego ręcznika i delikatnie osuszyć dziecko. Potem zawinąć, by było ciepło. Karetka już jedzie.
Zrobiłam, co kazała. Chwyciłam ręczniki z łazienki. Osuszałam jego małe ciało niezdarnymi, rozpaczliwymi ruchami. Każda sekunda była wiecznością. Owinęłam dziecko w czyste ręczniki. Wzięłam go z powrotem, przytuliłam do klatki. Zaczęłam kołysać go, nie zauważając tego. Stary instynkt, który myślałam, iż zapomniana.
Trzymaj się, szepnęłam do niego. Trzymaj się. Przyjdą. Przyjdą, by cię uratować.
Minuty, które zajął przyjazd karetki, były najdłuższymi w moim życiu. Siedziałam na kuchennym podłodze z dzieckiem przy sercu. Śpiewałam. Nie wiem, co śpiewałam może tę samą piosenkę, którą śpiewałam Łukaszowi, gdy był mały, może po prostu bezsensowne dźwięki.
Chciałam, żeby wiedział, iż nie jest sam, iż ktoś go trzyma, iż ktoś chce, by żył.
Syreny przerwały ciszę. Czerwono-białe światła migały przez okna. Pobiegłam do drzwi. Dwóch ratowników wyskoczyło z karetki starszy mężczyzna z szarymi brodą i młoda kobieta z ciemnymi włosami zebranymi w kucyk.
Odebrała dziecko z moich ramion z precyzją, która łamała mi serce. gwałtownie go obejrzała, wyciągnęła stetoskop, posłuchała. Jej twarz nie zdradzała emocji, ale ramiona napinały się.
Ciężka hipotermia, możliwe uduszenie wodą, powiedziała koledze. Musimy ruszyć.
Położyli go na małym noszyku, założyli maseczkę tlenową. Ręce pracowały szybko, łącząc przewody, monitory, rzeczy, których nie rozumiałam.
Mężczyzna spojrzał na mnie.
Jedziecie ze mną.
To nie było pytanie.
Wsiadłam do karetki i usiadłam na małym siedzeniu bocznym. Nie mogłam przestać patrzeć na dziecko, tak małe wśród całego sprzętu. Karetka ruszyła. Syreny wyły. Świat rozmywał się za szybami.
Skąd go wzięłaś? zapytała ratowniczka, kontynuując pracę.
Z walizki. Z jeziora. Widziałam, jak ktoś ją tam wyrzucił.
Spojrzała w górę. Spojrzała na mnie. Potem na kolegę. Zobaczyłam w jej oczach niepokój, może podejrzenie, może litość.
Widziałam ją? zapytałam.
Tak, odpowiedziałam w końcu. Widziałam, kto to był.
Dotarłyśmy do szpitala ogólnokrajowego w mniej niż piętnastu minutach. Drzwi izby przyjęć otworzyły się jakby w furii. Tuż przed nami stanęła grupa w białych i zielonych kombinezonach, krzycząc numery, medyczne hasła, rozkazy. Pochwycili dziecko i przeszli przez podwójne drzwi.
Chciałam podążać, ale pielęgniarka mnie zatrzymała.
Pani, musi tu zostać. Lekarze pracują. Potrzebujemy informacji.
PoprowadziWtedy, gdy usłyszałam przybicie ręki sędziego, wiedziałam, iż wreszcie znalazła się prawda i spokój, których wszyscy tak desperacko potrzebowaliśmy.
.jpg)
