Witalek miał dopiero trzy lata, gdy nagle został sam matka zginęła na jego oczach, odrzucając go w ostatniej chwili, gdy przejeżdżał obok nich ryczący motocykl. Jej czerwone suknie wybuchło jak płomień, po czym zapadła ciemność i cisza.
Chłopiec długo nie odzyskiwał przytomności, ale lekarze zrobili, co mogli, i jego oczy w końcu się otworzyły. Wszyscy bali się chwili, w której miałby zapytać o mamę, przywołać jej imię, ale Witalek milczał. Milczał pół roku, aż pewnej nocy wybudził się z przeraźliwym krzykiem: Mamo!.
Wtedy w snach powróciła do niego pamięć, a w oczach znów rozbłysło czerwone płomienie. Wtedy już mieszkał w warszawskim domu dziecka i nie rozumiał, dlaczego został tam przyprowadzony. Zaczął mieć zwyczaj stał przy dużym oknie, z którego widać była droga i główna aleja, wpatrując się w dal z nerwowym napięciem.
No i po co tak stać przy oknie? mruknęła stara opiekunka Stasia, zręcznie machając mopy.
Czekam na mamę. Przyjdzie po mnie.
Och, cóż westchnęła Stasia. Nie ma sensu stać i patrzeć. Chodźmy, napiję cię herbatą.
Chodźmy zgodził się chłopiec, po czym znów wracał do okna, drżąc, gdy ktoś podchodził do domu dziecka.
Dni płynęły, miesiące mijały, a Witalek nie opuszczał swego posterunku, czekając, aż w szarym, beznadziejnym dniu rozbłyśnie czerwone sukienka i matka wyciągnie ku niemu ręce, mówiąc: W końcu cię znalazłam, synu!.
Stasia patrzyła na niego ze łzami, współczuła mu bardziej niż innym dzieciom, ale nie mogła mu pomóc. Lekarze, psychologowie i inni dorośli tłumaczyli, iż nie powinien tak długo czekać na mamę, nie powinien stać przy oknie dniem i nocą, bo istnieje mnóstwo zajęć, gier, przyjaźni.
Witalek patrzył na tych dziwnych, niepojętych dorosłych, kiwał głową, zgadzał się, ale gdy tylko ich puścili, powracał do swojego okna. Stasia nie potrafiła policzyć, ile razy widziała w szkle sylwetkę chłopca, ani ile razy machała mu na pożegnanie, odchodząc do pracy.
Pewnego dnia kobieta odwróciła się, spojrzała na dziecko i powoli ruszyła w stronę domu przez kolejowy most, rzadko uczęszczany. Tam stanęła młoda kobieta, napięcie w spojrzeniu w dół. Nagle wykonała nieuchwytny gest, a Stasia od razu zrozumiała, co chce zrobić.
Co za głupota! powiedziała, podchodząc nieco bliżej.
Co? Co pan mówi? zapytała nieznajoma, surowo patrząc na staruszkę przyblakłymi oczami.
Głupota! Co wpadłaś? Nie wiesz, iż to grzech wielki, odmawiać sobie życia? Nie wybrałaś siebie, nie możesz tego skończyć!
A jeżeli nie mogę już dalej? wykrzyknęła nagle. Nie mam siły! Nie widzę sensu! Co wtedy?
Wtedy przyjdź do mnie. Mieszkam przy przejściu, możemy porozmawiać. Tutaj nie ma miejsca.
Stasia odszedła cicho, nie odwracając się, wstrzymując oddech. Za nią rozległy się kroki kobiety, a Stasia westchnęła z ulgą, iż zdążyła na czas.
Jak się nazywasz, głupcze?
Jagoda.
Jagoda Tak nazywała się moja córka. Zmarła pięć lat temu, ciężko zachorowała i w roku spłonęła, zostawiła mnie sierotą, bez wnuków, bez dzieci, bez męża. Nazywam się Stasia. Wejdź, oto mój dom. Nie pałac, ale mój. Teraz się przebiorę, nakryję stole, zjemy, wypijemy herbatę i wszystko się ułoży. Jagoda podziękowała starszej pani i uśmiechnęła się.
Dziękuję, ciociu Stasio.
To nic Dziękuję Ach, Jagodo, kobietom na ziemi zawsze ciężko. Tyle łez, tyle cierpień. Ale rzucanie się w skrajności to ostatnia rzecz.
Proszę nie myśleć, mówiła Jagoda, ogrzewając dłonie kubkiem aromatycznej herbaty, jestem silna, ale to szaleństwo mnie dopadło.
Jagoda dorastała w wiosce, aż do siódmego roku nie znała smutku. Ojciec i matka kochali ją, była jedynaczką. Potem wszystko runęło. Ojciec odszedł, okazało się, iż ma drugą rodzinę i dzieci. Matka, nie wytrzymując ciosu, zaczęła pić i wyładowywać gniew na córkę.
W odwecie przeciwko mężowi, którego nigdy nie rozwiodła, wprowadzała do domu obcych mężczyzn. Porzuciła obowiązki domowe, wszystko spadło na ramiona małej Jagody. niedługo koledzy matki roztrzasnęli to, co pozostało po ojcu.
Jagoda musiała pracować u sąsiadów przy pieleniu ogrodu, przy innych drobnych zadaniach, za co dostawała jedzenie. Karmiła swoją niegodziwą matkę, nie otrzymując w zamian wdzięczności. Nie liczyła już na dobre słowa, wiedząc, iż normalna rodzina już nie istnieje.
Ojciec nigdy nie dzwonił, nie pytał, jak żyje bez niego. Mówiło się jej, iż wyjechał za granicę, i zrozumiała, iż już go nie zobaczy.
Jagoda znosiła obrazy i poniżenia w milczeniu. Bieda nie pozwalała jej mieć przyjaciół, chłopcy omijali nieszczęśliwą córkę pijanej matki, więc cierpiała samotnością. Ich wioska była zamożna, a rodziny takie jak jej rzadkością, więc od dziecka była wykluczona.
Pewnej nocy, kiedy Jagoda spała w małym pokoiku, do domu wpadł pijany znajomy matki. Ledwie udało jej się wyrwać przez okno, unikając tragicznego losu. Do świtu siedziała pod starym, zbutwiałym wiatą, a gdy dom ucichł, zakradła się do pokoju, zabrała dokumenty, kilka pieniędzy z ukrytego schowka, spakowała rzeczy i uciekła, nie oglądając się za siebie.
Wieczorem przyjechał jej ojciec Jan, by spotkać się z córką. Był przerażony, rozglądał się, pytał sąsiadów, ale nikt nic nie wiedział. W końcu dowiedział się, jak żyła dziewczynka. Płakał w swoim drogim samochodzie, przeklinając, iż spóźnił się tak bardzo.
Jan od lat był kierowcą ciężarówek i kiedyś poznał bogatą, niezamężną kobietę Gabię. Korzystała wielokrotnie z usług jego firmy i za każdym razem żądała, by przyjechał właśnie Jan. Zafascynowała ją zarówno jego wygląd, jak i charakter. Ich związek przyniósł dwa syny, a potem Gabriela oznajmiła Janowi, iż wyjeżdża z Rosji.
Chcesz żyć z nami, jedźmy razem. A jeżeli nie wróć do żony. Kocham cię, Waniu, i będzie mi ciężko bez ciebie, ale nie będę cię zmuszać. Wybierz sam.
Jan wybrał ją. Żal rozstania z córką bolał, ale nie chciał już dzielić życia na dwie rodziny. Matka Jagody męczyła go ciągłymi pretensjami i zazdrością, a jej nałóg alkoholowy przygniatał atmosferę.
Pewnego dnia, gdy Jagoda była w szkole, Jan wrócił do domu i przyłapał żonę z innym mężczyzną. To rozstrzygnęło wszystko. Gdy dziewczyna wróciła, zobaczyła pijącą matkę, która powiedziała, iż ojciec ich porzucił i nie wróci. Jagoda nie chciała wracać do domu i wyjechała do miasta.
W mieście znalazła schronienie u życzliwej staruszki Zofii, która wynajęła jej mały pokój. Jagoda zapłaciła za trzy miesiące z góry. Gdy umowa się skończyła, Zofia zaproponowała, iż Jagoda może zostać jako pomoc domowa, a w zamian mieszkać bez opłat.
Przez pięć lat Jagoda spełniała wszystkie obowiązki dla Zofii, a w ostatnich dwóch latach starsza była już leżąca. Po jej śmierci, Jagoda, wzruszona żalem, dowiedziała się, iż odziedziczyła małe mieszkanie na obrzeżach Warszawy.
Pewnego dnia Jagoda poznała młodego mężczyznę, Jurka, który bardzo jej się spodobał. Jurk był solidnym pracownikiem banku, a Jagoda uznała, iż los ponownie się uśmiechnął. Dwa lata szczęśliwego małżeństwa skończyły się, gdy Jagoda przyłapała męża z inną kobietą. Jurk nie przeprosił, wyrzucił kochankę, a potem pobił Jagodę tak mocno, iż trafiła do szpitala.
Nie zdążyła powiedzieć Jurkowi, iż jest w ciąży. Straciła dziecko, a lekarze twierdzili, iż kolejna ciąża jest mało prawdopodobna. Nie miała już rodziny, męża, domu; choćby mieszkanie, które dostała od Zofii, Jurk sprzedał po roku, kupując sobie drogą furę. Jagoda nie protestowała, bo kochała męża i wierzyła, iż będą razem.
Wychodząc ze szpitala, Jagoda szła bez celu, aż nogi same poprowadziły ją na kolejowy most. Stasia wysłuchała ją uważnie, nie przerywając, a gdy Jagoda ucichła, powiedziała:
To jeszcze nic. Trzeba żyć, rozumiesz? Jesteś młoda, przed tobą wszystko miłość, szczęście. Zobaczysz. Pobyt u mnie trwa do wieczora, bo cały dzień w pracy wracam dopiero zmierzchem.
Jagoda zamieszkała u Stasi przez dwa tygodnie. Znów ktoś obcy dał jej nadzieję, która gwałtownie zaczęła się spełniać. Pewnego dnia do dzielnicy przyjechał nowy policjant Grzegorz, by poznać mieszkańców. Stasia nie było, więc rozmawiał z Jagodą, obiecując wrócić, gdy właścicielka wróci. Rzeczywiście przychodził kilka razy i gwałtownie stał się dla Jagody przyjacielem.
Grzegorz zadzwonił do Jagody i zapytał, czy zna Jana Saveliowa.
Tak, to mój ojciec.
Jagodo, on od lat cię szuka.
Od tej chwili Jagoda stała się szczęśliwa i zamożna. Ojciec, radosny ze znalezienia córki, kupił jej dobre mieszkanie, otworzył solidne konto w banku, pomógł zdobyć prestiżową pracę i obiecał częstsze wizyty.
Pewnego dnia Jagoda postanowiła odwiedzić Stasię, przynieść jej ciasto i porozmawiać z dobrą staruszką. Znalazła ją chora, z wysoką gorączką, słabą i bezwładną.
Coś mnie dopadło, Jagodo! Boję się, iż nie wyjdę.
Nie, ciociu Stasio. Zadzwoniłam po karetkę, przyjadą zaraz, wszystko będzie dobrze. Wierzycie mi?
Wierzę. A teraz posłuchaj. Pracuję w domu dziecka. Jest tam chłopiec, Witalek. Niedawno skończył pięć lat. Chcę mu zostawić mieszkanie, mam na półce testament. Niech będzie w twoich rękach.
Kim jest ten chłopiec? Jak go poznam?
Poznasz. Stał już dwa lata przy oknie na drugim piętrze, czekając na swoją zmarłą matkę. Mówi, iż przyjdzie w czerwonym sukni
Karetka zabrała Stasię do szpitala. Leżyła tam długo, potem trafiła do sanatorium wszystkie koszty Jagoda pokryła. Gdy wróciła do pracy, zobaczyła puste okno. Ktoś adoptował Witalka.
Dzieci w domu dziecka gadały, iż matka w końcu przyszła. Pewnego ranka, gdy Witalek stał przy swoim miejscu, na drodze pojawił się kobiecy cień. Chłopiec krzyknął, przyciskając dłoń do serca, które biło mocno: kobieta w czerwonym sukni spojrzała prosto na niego i pomachała ręką.
Mamo!
Witalek rzucił się w jej stronę, obawiając się, iż nie zdąży, iż odejdzie i zostawi go. Ona rozpostarła ramiona i pospieszyła ku niemu.
Mamo! Mamusiu! Wiedziałem, wierzyłem, iż przyjdziesz! Czekałem na ciebie, mammam
Jagoda płakała, przytulając chudą postać, i zdecydowanie wiedziała, iż zrobi wszystko, by ten chłopiec nigdy nie poznał bólu. Od tego czasu minęło trochę czasu. Jagoda i Grzegorz mieszkali w dużym domu, wychowywali Witalka, który szykował się do szkoły i niecierpliwie czekał na przyjście na świat braciszka. Z nimi była też babcia Stasia, szczerze wdzięczna Jagodzie i Grzegorzowi za wszystko. Ich ciche szczęście rosło z miłością, którą każdego dnia wzajemnie sobie dawali.
