Wyszłam za mąż zaledwie trzy miesiące po ukończeniu liceum. Miałam tylko 18 lat, szkolny mundurek wciąż leżał na krześle, a głowa była pełna marzeń i złudzeń.

No słuchaj, muszę Ci się zwierzyć Wyszłam za mąż trzy miesiące po skończeniu liceum, miałam ledwie osiemnaście lat, jeszcze pół moich rzeczy z mundurkiem leżało rozrzucone w domu, a w głowie miałam mnóstwo marzeń.
Wszyscy w domu wiedzieli, iż mam chłopaka, a rodzice prosili, żebym poczekała, żeby poszła na studia, iż dadzą mi możliwość pójść na uniwersytet.
Ale nie posłuchałam ich.
Wyszłam za Marka, był pięć lat starszy ode mnie, a ja wierzyłam, iż miłość wszystko załatwi.
Zamieszkaliśmy w wynajętym pokoju łóżko pożyczone od koleżanki, stara kuchenka i lodówka, która brzęczała głośniej niż ciągnik Ursus.
Pierwsze lata to była walka z ciągłym zmęczeniem.
Kiedy skończyłam dwadzieścia lat, byłam już w ciąży z moją pierwszą córką, a chwilę później pojawił się syn.
Marek pracował raz tu, raz tam, wracał późno, zmęczony, często bez pełnej pensji.
Ja robiłam cuda z jedzeniem: rozcieńczałam kaszę, oszczędzałam olej, nauczyłam się gotować groch na dziesięć sposobów.
Prałam manualnie, nosiłam wiadra z wodą, spałam po kilka godzin.
Nigdy nie lubiłam opowiadać o moich problemach z zewnątrz wyglądałam na spokojną, poukładaną dobrą żonę.
W środku byłam już wykończona.
Po pięciu latach małżeństwa, wreszcie w małym własnym mieszkaniu takim z przydziału wszystko się posypało.
Zaczęły do mnie docierać plotki, iż Marek ma romans z zamężną kobietą.
Niestety, to nie były tylko słowa jej mąż zaczął go szukać, pisać do niego, pojawiać się pod naszym blokiem.
Pewnego dnia Marek spakował swoje rzeczy, powiedział, iż musi wyjechać na kilka dni, i już nigdy nie wrócił.
Zostawił mnie z dwójką małych dzieci, rachunkami do zapłacenia i mieszkaniem do utrzymania.
Dopiero wtedy zaczęło się moje prawdziwe życie jako samotnej matki.
Zatrudniłam się jako sprzątaczka w szkole podstawowej.
Wstawałam o czwartej trzydzieści, przygotowywałam obiad na pół, budziłam dzieci, oddawałam je mamie i szłam do pracy.
Pensja była niewielka, starczała na podstawowe rzeczy.
Były miesiące, kiedy musiałam wybierać albo opłata za wodę, albo nowe buty dla dzieci.
Przez tygodnie jadaliśmy chleb z fasolą, kaszę z jajkiem, rzadką zupę.
Nie prosiłam nikogo o pomoc.
Zaciskałam zęby i robiłam swoje.
Moja mama była moją podporą odbierała dzieci ze szkoły, karmiła je, kąpała, pomagała przy lekcjach.
Ja wracałam wieczorem, ledwo stojąc, z bólem kręgosłupa i zmęczona do granic.
Czasem siadałam na łóżku i płakałam po cichu, żeby dzieci nie słyszały.
Nie chciałam, żeby rosły, litując się nade mną.
Marek już się nie pojawił.
Czasem wysłał sms przeprosiny, obietnice, których nigdy nie dotrzymał.
Alimenty dostawałam, jeżeli przyszło mu do głowy je wysłać.
Nauczyłam się na nich nie polegać.
Sprzedawałam ubezpieczenia, żeby mieć za co naprawić dach, pracowałam dodatkowo w biurach wieczorami, dawałam prywatne lekcje fotografii sama się tego nauczyłam.
W niedziele prałam manualnie do późna, bo nie stać mnie było na pralkę.
Lata mijały.
Moja córka, Zofia, rosła, patrząc jak matka wychodzi rano i wraca wieczorem.
Szybko nauczyła się odpowiedzialności.
Syn, Paweł, stał się zdyscyplinowany, poważny, opiekuńczy.
Nie miałam życia towarzyskiego nie było czasu w spotkania, spacery, wakacje.
Moja wolna chwila to były spokojne noce, kiedy wszyscy spali.
Gdy Zosia skończyła prawo, popłakałam się jak nigdy.
Zobaczyłam ją w todze, z biretem, pewną siebie, piękną w mowie i przypomniałam sobie tamtą osiemnastoletnią dziewczynę, która zrezygnowała ze studiów przez miłość.
Poczułam, iż jednak moja ofiara nie poszła na marne.
Gdy Paweł został oficerem w wojsku, wyprostowany, z idealnie skrojonym mundurem poczułam równie mocne wzruszenie.
Dziś patrzę wstecz i wciąż nie mogę się nadziwić, ile wytrzymałam.
Przez większość mojego macierzyństwa byłam samotną mamą.
Wychowałam dzieci ciężką pracą, dyscypliną i miłością.
Nikt mi nic nie dał.
Nikt mnie nie nosił na rękach.
A mimo to jesteśmy tu, razem.