Dom pachniał wanilią i truskawkami, a w salonie unosiły się różowe balony. Maja, moja ukochana córeczka, którą adoptowałam, gdy miała zaledwie dwa lata, biegała w tiulowej spódnicy, nie mogąc doczekać się gości.
Dla mnie ten dzień zawsze był podszyty cichym niepokojem. Choć byłam jej mamą w każdym znaczeniu tego słowa, gdzieś z tyłu głowy tlił się obraz kobiety, która ją urodziła i zostawiła. Nigdy nie przypuszczałam, iż ten cień zapuka do naszych drzwi właśnie dzisiaj.
Dzwonek do drzwi zadzwonił wcześniej niż zapowiedziani goście. Otworzyłam, spodziewając się niani lub kuriera z prezentem. Zamiast nich zobaczyłam kobietę w pogniecionym płaszczu, z drżącymi rękami i oczami, które były lustrzanym odbiciem oczu mojej Mai. To była Sandra. Biologiczna matka.
– Nie masz prawa tu być – szepnęłam, blokując ciałem przejście. – To jej święto. Obiecałaś, iż znikniesz.
– Chciałam ją tylko zobaczyć... ma siedem lat, prawda? – głos Sandry był chrapliwy, pełen desperacji. – Tylko jeden raz. Przecież to ja ją urodziłam, Ewa. Mam prawo przynajmniej złożyć jej życzenia.
Zanim zdążyłam zareagować, Maja przybiegła do przedpokoju. Zatrzymała się kilka kroków za mną. Patrzyła na obcą kobietę z dziecięcą ciekawością, która po chwili zamieniła się w dziwne, instynktowne napięcie. W domu zapadła cisza tak gęsta, iż słyszałam tylko tykanie zegara w kuchni.
Sandra osunęła się na kolana, wyciągając ręce w stronę Mai.
– Kochanie... wiesz, kim jestem? To ja... ja cię nosiłam pod sercem. Przyszłam ci powiedzieć, iż o tobie pamiętam.
Moje serce zamarło. Czułam, jak cały mój świat, budowany przez pięć lat na fundamencie zaufania i miłości, zaczyna pękać. Czekałam na płacz Mai, na jej dezorientację, na to, iż rzuci mi się w ramiona z pytaniem: „Mamo, kto to jest?”.
Ale Maja zrobiła coś innego. Podeszła o krok bliżej, chwyciła mnie mocno za rękę i spojrzała Sandrze prosto w oczy. Jej głos był nadzwyczaj spokojny i dojrzały jak na siedmiolatkę.
– Dziękuję, iż mnie pani urodziła, ale moja mama już tu jest – powiedziała, wskazując na mnie darmową dłonią. – Moja mama trzyma mnie za rękę, kiedy się boję burzy. A panią widzę pierwszy raz. Proszę już wyjść, bo zaraz będziemy jeść tort.
Sandra zamarła. Te kilka słów, wypowiedzianych z dziecięcą szczerością, rozbiło jej roszczenia w pył. Wstała powoli, bez słowa odwróciła się i wyszła z naszego życia, tym razem chyba na zawsze.
Zamknęłam drzwi i osunęłam się na podłogę, chowając twarz w dłoniach. Maja przytuliła się do mnie mocno, gładząc mnie po włosach.
– Nie płacz, mamusiu. Przecież dzisiaj są moje urodziny, a ty zrobiłaś najlepszy tort na świecie.
Te słowa: „moja mama już tu jest”, zostaną we mnie na zawsze. Tego dnia zrozumiałam, iż więzy krwi mogą dać życie, ale to codzienna miłość i obecność dają prawo do nazywania się matką. Maja nie potrzebowała wyjaśnień – ona wiedziała, czyje serce biło dla niej przez wszystkie te lata.
