Zostałam służącą Gdy Alina postanowiła wyjść za mąż, jej syn i synowa byli zszokowani tą decyzją i n…

Stałam się służącą
Kiedy Celina postanowiła wyjść za mąż, jej syn i synowa byli zdumieni tym nagłym ogłoszeniem i nie mieli pojęcia, jak adekwatnie na nie zareagować.
Jesteście pewni, iż chcecie przewrócić wszystko do góry nogami w tym wieku? zapytała synowa, Elwira, zerkając nerwowo na swojego męża.
Mamo, serio, po co takie rewolucje? denerwował się Patryk. Wiem, iż od lat jesteś sama, całe życie poświęciłaś mojemu wychowaniu, ale teraz wychodzić za mąż? To nierozsądne.
Mówicie tak, bo jesteście młodzi odpowiedziała spokojnie Celina. Mam sześćdziesiąt trzy lata, nikt nie wie, ile mi życia zostało. Mam pełne prawo spędzić resztę dni z kimś bliskim sercu.
Ale może nie śpieszcie się z tym ślubem? próbował przemówić matce do rozsądku Patryk. Tego Edmunda znasz zaledwie dwa miesiące i już chcesz całkowicie odmienić swoje życie.
W moim wieku wszystko trzeba robić szybciej, tłumaczyła Celina. I co tu dużo wiedzieć: jest dwa lata starszy, mieszka z córką i jej rodziną w trzy pokojowym mieszkaniu, dostaje dobrą emeryturę, ma działkę.
A gdzie będziecie mieszkać? nie rozumiał Patryk. Przecież żyjemy razem, tu już ledwo się mieścimy, a jeszcze jedna osoba to już przesada.
Spokojnie, Edmund nie chce naszych metrów kwadratowych. Przeprowadzę się do niego uspokajała ich Celina. Tam jest duży lokal, z jego córką się dogadujemy, wszyscy dorośli, więc powodów do konfliktów nie widzę.
Patryk martwił się, Elwira próbowała go przekonać, by przyjął decyzję matki.
Może jesteśmy tylko egoistami? rozmyślała Elwira. Pewnie nam wygodnie, iż twoja mama pomaga, często siedzi z Jagodą… Ale przecież ma prawo ułożyć sobie życie. Trafiła jej się okazja, nie powinniśmy stawać jej na drodze.
Jeszcze by po prostu razem zamieszkali, ale po co ślub? Nie wyobrażam sobie wesela z oczepinami, tańcami i tortem.
Tacy ludzie z innej epoki, może tak im bezpieczniej próbowała zrozumieć Elwira.
W końcu Celina wyszła za Edmunda, z którym poznała się niespodziewanie na targu, niedługo potem wprowadziła się do jego mieszkania. Początkowo było dobrze: domownicy ją zaakceptowali, mąż był sympatyczny, Celina naprawdę uwierzyła, iż u schyłku życia zasłużyła na odrobinę szczęścia i można już tylko cieszyć się każdym dniem. Jednak bardzo gwałtownie nowe życie zaczęło zmieniać się w coś surrealistycznego.
Możesz na obiad zrobić gulasz? pytała Jagoda, córka Edmunda. Sama bym ugotowała, ale w pracy zawalenie, nic nie wyrabiam, a ty masz tyle wolnego czasu.
Celina zrozumiała aluzję i przejęła cały ciężar gotowania, a niedługo potem także kupowanie produktów, sprzątanie, pranie i jeżdżenie na działkę.
Skoro jesteśmy już małżeństwem, działka jest nasza wspólna tłumaczył Edmund. Córka z zięciem nie mają czasu, wnuczka mała, wszystko zrobimy razem.
Celina się nie sprzeczała, wręcz przeciwnie podobała jej się ta rola w dużej, rzekomo zgranej rodzinie, gdzie wszystko dzieje się przez wzajemną pomoc i solidarność. Nigdy nie miała takiego “domu”, pierwszy mąż był leniem i cwaniakiem, dawno odszedł, gdy Patryk miał dziesięć lat. Dwadzieścia lat minęło, a o nim ani słowa. Teraz wydawało się, iż jest jak należy więc choćby zmęczenie nie była problemem.
Mamo, serio, co ty robisz na tej działce? Po każdej wyprawie ciśnienie ci skacze, po co ci to? martwił się Patryk.
Potrzebne mi to, sprawia mi prawdziwą satysfakcję przekonywała seniorka. Z Edmundem sporo warzyw wyhodujemy, dla wszystkich wystarczy, wam też damy.
Lecz Patryk miał wątpliwości, bo przez kilka miesięcy nikt ich nie zaprosił ani razu, choćby na herbatę. Oni Edmunda na kawę zaprosili, ale nigdy nie miał czasu, ani ochoty. W końcu przestali próbować widocznie nowa rodzina nie była zainteresowana utrzymywaniem bliższych relacji. Liczyło się jedno: żeby mama była szczęśliwa i niczego jej nie brakowało.
Przez pierwsze tygodnie tak było. Celina z zadowoleniem podejmowała nowe zadania, ale ich ilość rosła, a atmosfera zaczęła się zmieniać. Edmund na działce łapał się za krzyż albo skarżył na serce, a Celina nosiła gałęzie, grabiała liście i wynosiła śmieci do dołu w ziemi.
Znowu barszcz? grymasił Karol, zięć Edmunda. Wczoraj był, myślałem, iż dzisiaj zjesz coś innego.
Nie zdążyłam zrobić nic nowego, za zakupy też nie mogłam wyjść tłumaczyła Celina. Cały dzień prałam firany i wieszałam je z powrotem, padłam z wycieńczenia.
Rozumiem, ale nie lubię barszczu odsuwał talerz Karol.
Jutro nasza Celinka zrobi ucztę na całą wieś! wtrącał się Edmund.
I faktycznie, następnego dnia Celina stała cały dzień przy kuchence, wieczorem wszystko znikało w pół godziny. Po sprzątaniu zaczynało się od nowa nieustający cykl pracy. Niezadowolenie Jagody i Karola narastało, Edmund coraz częściej popierał ich stanowisko, a żonę przedstawiał jak winowajczynię.
Przepraszam bardzo, nie jestem już dziewczynką, też się męczę, nie rozumiem, czemu wszystko muszę robić sama? zaprotestowała po kolejnej uwadze.
Jesteś moją żoną, powinnaś pilnować porządku w tym domu przypominał jej Edmund.
Jako żona powinnam mieć nie tylko obowiązki, ale i prawa! rozpłakała się Celina.
Potem znów się uspokajała, wkraczała w rolę gospodyni, próbowała stworzyć przyjemną atmosferę w domu. Pewnego dnia jednak się złamała. To było wtedy, gdy Jagoda i Karol zbierali się na spotkanie z przyjaciółmi i chcieli zostawić dziecko pod opieką Celiny.
Niech wnuczka zostanie z dziadkiem albo idzie z wami, bo ja dziś idę odwiedzić moją wnuczkę powiedziała Celina stanowczo.
Dlaczego wszyscy mamy się dostosowywać do ciebie?! oburzyła się Jagoda.
Nie musicie, ale ja też wam nic nie jestem winna przypomniała Celina. Moja wnuczka obchodzi dziś urodziny, mówiłam wam już we wtorek. Ignorujecie to, iż to dla mnie ważne, a jeszcze chcecie mnie “uwiązać” w domu.
Nie rób problemów zezłościł się Edmund. Jagoda ma plany. Twój wnuczek pozostało malutki, nic się nie stanie jeżeli pogratulujesz jutro.
Nic się nie stanie, jeżeli pójdziemy wszyscy do moich dzieci, albo zostaniesz z wnuczką, a ja wrócę wieczorem Celina nie odpuszczała.
Wiedziałam, iż z tego ślubu nic nie będzie warknęła Jagoda. Gotuje byle jak, nie sprząta dobrze, tylko o sobie myśli.
Po tym wszystkim, co tu robiłam przez te miesiące, naprawdę uważasz, iż jestem taka? zapytała Celina Edmunda. Odpowiedz szczerze: szukałeś żony, czy służącej do spełniania zachcianek twoich i rodziny?
Teraz robisz ze mnie winnego, nie zaczynaj burdy bez powodu wzdychał Edmund.
Zadałam proste pytanie i mam prawo do odpowiedzi nie poddawała się Celina.
Skoro tak mówisz, zrób, co chcesz, ale w moim domu nie pozwolę na takie podejście wykrztusił Edmund z dumą.
W takim razie rezygnuję z tego stanowiska oświadczyła Celina, pakując swoje rzeczy.
Przyjmiecie z powrotem nieudolną babcię? ciągnęła walizkę i prezent dla wnuczki. Poszłam za mąż, wracam, już mi wystarczy, nie pytajcie tylko powiedzcie: czy mnie przyjmiecie?
Oczywiście! rzucili się do niej Patryk i Elwira. Twój pokój czeka, cieszymy się, iż wróciłaś.
Naprawdę? chciała usłyszeć te słowa.
A dlaczego ludzie cieszą się z powrotów bliskich? pytała Elwira, szczerze zdziwiona.
Celina wiedziała już na pewno, iż nie jest służącą. Pomagała, dbała o dom i wnuczkę, ale syn i synowa nigdy nie próbowali jej wykorzystywać, zawsze traktowali jak rodzinę. Tutaj była po prostu mamą, babcią i teściową, nie “obsługą”. Celina wróciła do siebie, sama złożyła papiery o rozwód, a o surrealistycznej przygodzie w nowej rodzinie postanowiła nie myśleć.