Wczoraj rzuciłam pracę. Bez wypowiedzenia. Bez dwutygodniowego okresu. Położyłam na stole tort, wzięłam torebkę i wyszłam z domu mojej córki. Moim „pracodawcą” była własna córka — Oksana. A wypłatą, jak myślałam przez te wszystkie lata, była miłość. Ale wczoraj zrozumiałam: w ekonomii naszej rodziny moja miłość jest bezwartościowa przy nowiutkim tablecie. Nazywam się Anna. Mam 64 lata. Według papierów — emerytka, była pielęgniarka, mieszkam skromnie na przedmieściach. Ale naprawdę — jestem kierowcą, kucharką, sprzątaczką, domową nauczycielką, psychologiem i pogotowiem ratunkowym dla dwóch wnuków: Maksa (9 lat) i Daniela (7 lat). Jestem tym, co w Polsce nazywają „babcią do wszystkiego”. Pamiętacie: „Do wychowania dziecka potrzeba całej wsi”? Dziś ta „wieś” to najczęściej jedna zmęczona babcia żyjąca na kawie, melisie i lekach przeciwbólowych. Oksana pracuje w marketingu. Jej mąż Andrzej — w finansach. Dobrzy ludzie… Przynajmniej tak się przekonywałam. Wiecznie zmęczeni, wiecznie w biegu. Przedszkole — za drogie. Szkoła — trudna. Zajęcia dodatkowe — jeszcze trudniejsze. Kiedy urodził się Maks, patrzyli na mnie jak tonący na ratownika. — Mamo, nie stać nas na nianię — płakała Oksana. — I obcym nie ufamy. Tylko Tobie. Zgodziłam się, bo nie chciałam być ciężarem. Więc stałam się podporą. Mój dzień zaczyna się 5:45. Jadę do nich, gotuję kaszę — nie „byle jaką”, bo Daniel nie je błyskawicznej. Ubieram dzieci. Zawozę do szkoły. Wracam i myję podłogę, którą nie brudziłam, i toaletę, której nie używałam. Potem znów szkoła, zajęcia, angielski, piłka, lekcje. Jestem babcią od zasad. Babcią „nie wolno”. Babcią od rutyny. A pozostało Sylwia. Sylwia — mama Andrzeja. Mieszka w nowym apartamencie nad Bałtykiem. Lifting, nowy samochód, podróże. Wnuki widuje dwa razy w roku. Sylwia nie wie, iż Maks ma alergię. Nie wie, jak uspokoić Daniela po kryzysie przy matematyce. Nigdy nie prała dziecięcej kurtki z wymiocinami. Sylwia — babcia „tak”. Wczoraj Maks skończył dziewięć lat. Przez kilka tygodni się przygotowywałam. Kasy mam mało, ale chciałam sprawić coś wyjątkowego. Trzy miesiące dziergałam mu ciężki koc, bo źle śpi. Wybrałam ulubione kolory. Włożyłam w to wszystko, co mam. Upiekłam prawdziwy tort — nie z paczki. O 16:15 zadzwonił domofon. Sylwia wpadła jak burza — perfumy, fryzura, reklamówki. — Gdzie moi chłopcy?! Wnuki dosłownie odepchnęły mnie, żeby do niej pobiec. — Babciu! Usiadła na kanapie i wyciągnęła torbę z logo. — Nie wiedziałam, co lubicie, to wzięłam coś najnowszego — powiedziała. Dwa tablety do gier. Najdroższe. — Bez ograniczeń! — mrugnęła. — Dziś rządzę ja! Dzieci oszalały. O torcie zapomniały. Goście też się nie liczyli. Oksana i Andrzej promienieli. — Mamo, no czemu tak… — powiedział Andrzej, nalewając jej wina. — Strasznie ich rozpieszczasz. Stałam z kocem w rękach. — Maksiu… ja też mam prezent… i tort już gotowy… Nie spojrzał nawet. — Nie teraz, babciu. Przechodzę poziom. — Całą zimę robiłam ten koc… Westchnął: — Babciu, koców nikt nie potrzebuje. Sylwia dała tablety. Czemu zawsze jesteś taka nudna? Tylko jedzenie i ciuchy przynosisz. Spojrzałam na córkę. Czekałam, aż zareaguje. Oksana skrzywiła się niezręcznie: — Mamo, nie obrażaj się. To dziecko. Tablet jest fajniejszy. Sylwia jest „wesołą babcią”. A Ty… no… Ty jesteś codzienna. Codzienna babcia. Jak codzienne naczynia. Codzienny korek. Potrzebna — ale niewidzialna. — Chciałbym, żeby Sylwia tu mieszkała — dodał Daniel. — Ona nie zmusza do lekcji. I coś się we mnie złamało. Złożyłam koc. Położyłam go na stole. Zdjęłam fartuch. — Oksana. Kropka. — Co? Mamy kroić tort? — Nie. Ja kończę. Wzięłam torebkę. — Nie jestem sprzętem, który można wyłączyć. Jestem twoją matką. — Mamo, dokąd idziesz?! — zawołała Oksana. — Jutro mam prezentację! Kto odbierze dzieci? — Nie wiem — powiedziałam. — Może sprzedajcie tablet. Albo niech „wesoła babcia” się zaopiekuje. — Mamo, jesteś nam potrzebna! Zatrzymałam się. — I tu jest problem. Potrzebujecie mnie, ale nie widzicie. Wyszłam. Dziś obudziłam się o dziewiątej, Zaparzyłam kawę. Siedziałam na tarasie. I pierwszy raz od lat nie bolały mnie plecy. Kocham wnuki. Ale nie będę już darmową służącą pod przykrywką „rodziny”. Miłość to nie samozniszczenie. A babcia to nie zasób. jeżeli chcą babcię zasad — niech szanują zasady. A na razie… Chyba zapiszę się na tańce. Podobno tak robią „wesołe babcie”.

Wczoraj rzuciłem pracę.
Bez wypowiedzenia. Bez dwutygodniowego okresu oczekiwania.
Po prostu postawiłem na stole talerz z tortem, chwyciłem torbę i wyszedłem z mieszkania mojej córki.
Moja szefowa to córka Kinga.
Myślałem przez lata, iż wynagrodzeniem za moją pracę jest miłość.
Ale wczoraj zrozumiałem: w naszej rodzinnej ekonomii moja miłość przegrywa z nowiutkim tabletem.
Mam na imię Janina. Mam 64 lata.
Jestem emerytką, z wykształcenia pielęgniarką, żyję z niedużej emerytury w małym domu pod Warszawą.
W rzeczywistości jestem kierowcą, kucharką, sprzątaczką, domową nauczycielką, psychologiem i pogotowiem ratunkowym dla dwójki wnuków: Mateusza (9 lat) i Dawida (7 lat).
Jestem tym, co w Polsce nazywa się babcia wiejska.
Zawsze mówiło się, iż do wychowania dziecka potrzebna jest cała wioska.
W dzisiejszych czasach tą wioską jest zwykle jedna wykończona babcia, która żyje na kawie, validolu i przeciwbólowych.
Kinga pracuje w marketingu.
Jej mąż, Tomasz, w finansach.
Są dobrzy, przynajmniej tak sobie to wmawiałam.
Wiecznie zmęczeni, wiecznie w biegu. Przedszkole za drogie. Szkoła trudna. Zajęcia dodatkowe jeszcze trudniejsze. Gdy urodził się Mateusz, patrzyli na mnie jak tonący na ratowników.
Mamo, nie damy rady zatrudnić opiekunki mówiła Kinga ze łzami w oczach. Obcym nie ufamy. Tylko Tobie.
I zgodziłem się.
Bo nie chciałem być ciężarem.
Stałem się podporą.
Mój dzień zaczyna się o 5:45.
Jadę do nich. Gotuję kaszę nie byle jaką, ale prawdziwą, bo Dawid fast-foodów nie tknie. Ubieram dzieci, zawożę do szkoły. Wracam, sprzątam podłogę, której nie pobrudziłem, i toaletę, z której nie korzystałem. Potem znów szkoła, kółka zainteresowań, angielski, piłka, praca domowa.
Jestem babcią od zasad.
Babcią nie.
Babcią od reguł.
Jest jeszcze Lucyna.
Lucyna mama Tomasza.
Mieszka w nowym apartamentowcu nad Bałtykiem. Lifting, nowy samochód, podróże.
Wnuków widuje dwa razy w roku.
Lucyna nie wie, iż Mateusz ma alergię.
Nie potrafi uspokoić Dawida, gdy wpada w histerię przez matematykę.
Nigdy nie prała dziecięcej wymiocin z fotelika.
Lucyna to babcia tak.
Wczoraj Mateusz skończył dziewięć lat.
Przez kilka tygodni szykowałem się na jego urodziny. Pieniędzy mam niewiele, ale chciałem dać coś wyjątkowego. Przez trzy miesiące szyłem mu ciężką kapę, bo źle sypia. Wybrałem jego ulubione kolory. Włożyłem w to serce.
I upiekłem prawdziwy tort nie z mieszanki.
O 16:15 zadzwonił dzwonek.
Lucyna wpadła jak burza perfumy, fryzura, torby z zakupami.
Gdzie moi chłopcy?!
Wnuki dosłownie mnie popchnęli, by do niej podbiec.
Babciu!
Usiadła na kanapie i wyciągnęła torbę z firmowym logo.
Nie wiedziałam, co lubicie, to wzięłam najnowocześniejsze powiedziała.
Dwa tablety do gier. Najdroższe.
Bez ograniczeń mrugnęła. Dziś rządzi babcia!
Dzieci oszalały. O torcie zapomniały. O gościach też.
Kinga i Tomasz promienieli.
Mamo, po co tyle… rzucił Tomasz, nalewając jej wino. Rozpieszczasz ich.
Stałem z kapą w rękach.
Mateuszku… ja też mam prezent… i tort upiekłem…
Nie spojrzał na mnie.
Nie teraz, babciu. Przechodzę poziom.
Szyłem to przez całą zimę…
Westchnął:
Babciu, koce nikogo nie obchodzą. Lucyna dała tablety. Czemu u Ciebie zawsze nudno? Bo tylko gotujesz i ubierasz.
Spojrzałem na Kingę.
Czekałem, aż zareaguje.
Kinga zaśmiała się niepewnie:
Mamo, nie obrażaj się. On jest dzieckiem. Jasne, tablet ciekawszy. Lucyna to wesoła babcia. A Ty… no… Ty jesteś codzienna.
Codzienna babcia.
Jak codzienne talerze. Codzienne korki. Potrzebna, ale niewidzialna.
Chcę, żeby Lucyna z nami mieszkała dodał Dawid. Ona nie każe odrabiać lekcji.
Coś we mnie pękło.
Złożyłem kapę. Położyłem ją na stole. Zdjąłem fartuch.
Kingo. Ja kończę.
Co masz na myśli? Nie będziesz kroić tortu?
Nie. Wszystko kończę.
Chwyciłem torbę.
Nie jestem sprzętem AGD, który można wyłączyć. Jestem Twoją matką.
Mamo, dokąd idziesz?! krzyknęła. Jutro mam prezentację! Kto odbierze dzieci?
Nie wiem powiedziałem. Może sprzedacie tablety. Albo wesoła babcia zostanie.
Mamo, jesteś nam potrzebna!
Zatrzymałem się.
Właśnie w tym tkwi problem. Potrzebujecie mnie. Ale nie widzicie.
Wyszedłem.
Dzisiaj obudziłem się o dziewiątej.
Zaparzyłem kawę. Usiadłem na ganku.
I pierwszy raz od lat nie bolały mnie plecy.
Kocham wnuków.
Ale nie zamierzam być już żywą darmową usługą, nazywaną rodziną.
Miłość to nie samozniszczenie.
A babcia to nie zasób.
Jeśli chcą babci od zasad niech szanują zasady.
A na razie…
Chyba zapiszę się na zajęcia taneczne. Podobno tak robią wesołe babcie.